01-02-09

De partij van Bert Anciaux

anciaux

Veel oude krokodillen moesten in het begin van de jaren 90 toch even naar adem happen toen de jonge welp Anciaux ten tonele verscheen.

Tranen rolden over de wangen bij een door extreemrechts uiteengeklopte Ijzerbedevaart. Emoties in de politiek … not done, maar het leverde wel een pak stemmen op.

Met Bert Anciaux werd ook het privéleven van een politicus een key factor om in populariteit te boosten. In de knusse zetel van Morgen Maandag ontfutselde Mark Uytterhoeven de emo-politicus de primeur dat ‘ons Damienne’ zwanger was. Het aantal nieuwe voorkeurstemmen schoot die avond de hoogte in.

Voor de nieuwe Volksunie-voorzitter in de politieke arena stapte, was het de familienaam van de politicus die de naam en het profiel maakte. Na Tindemans, Eyskens, Verhofstadt, Martens, Tobback en co kwam Bert. De Volksunie werd al snel ‘de partij van Bert’.

Een andere politiek diende zich aan.

Na Dutroux moest er een duidelijk signaal komen dat de volledige politieke klasse het anders zou gaan doen. Anciaux probeerde een voorzet te geven met een ‘beweging’ die hij ID21 noemde. Een beweging? Veel politici fronsten de wenkbrauwen. Wat dan met onze eigen partij? Gaat de beweging dan kieslijsten indienen? Wat dan met de inhoudelijke verschillen tussen de politici uit de verschillende partijen die zich aan de beweging willen linken?

Vragen van beroepspolitici die vastgekleefd zaten in een strak politiek denken en aan hun daardoor verkregen zetel. Maar… misschien was alles ook niet zo goed overdacht. Op de vele vragen die voor en ver weg van de camera’s door twijfelende Wetstraatbeesten werden gesteld kon Bert geen afdoend antwoord geven.

ID21 haalde niet het verhoopte succes en dit zorgde mee voor de breuk in de Volksunie. ‘Ander en beter’ moeten de Bourgeois-aanhangers gedacht hebben en ze zetten de fors erin. Na een pijnlijke splitsing ontstond spirit. Spirit was meer dan ooit de partij, of beter ‘het partijtje van Bert Anciaux.’

Door het vertrek van de conservatieve vleugel van de Volksunie naar de N-VA was de partij immers serieus gedecimeerd. In kartel naar de kiezer trekken was dan ook een logisch gevolg. Een overlevingsstrategie zeg maar, want de 300.000 kiezers die Bert in het verleden haalde waren ondertussen uitgezwermd in verschillende richtingen. Bert was een politicus als de andere geworden. Net zoals alle andere politici werd zijn achternaam voortaan zijn roepnaam.

De verkiezingen van 2007 waren een ramp voor het kartel SP.a/spirit. Na een grondige herbronning ontstond op de fundamenten (want meer bleef er niet over) een nieuwe partij onder de leiding van Bettina Geysen. ‘De VlaamsProgressieven’ en niet ‘De Vlaamse Progressieven’, wat op z’n minst taalkundig een stuk correcter zou zijn. Caroline Gennez wilde echter niet weten van het kartel SP.a/de Vlaamse Progressieven. Het Vlaamse en progressieve etiket leek volgens Gennez te veel terug te slaan op de SP.a zelf. Bert Anciaux had het mee onderhandeld, maar kreeg de term ‘progressief’ er toen al niet ingelepeld bij de SP.a, zelfs niet bij de voorzitster.

Schrijnend is het dan ook om vast te stellen dat Bert, en in zijn kielzog een aantal parlementairen het project, dat ze zelf hadden opgezet en waarvan de fundamenten onaangetast waren, in de steek lieten voor een nog niet gedefinieerd project van een grote progressieve partij rond de SP.a.

De manier waarop de overstappen zijn gebeurd was verre van netjes: een pijnlijke ‘doodstrijd’ ensceneren in verschillende stappen waarbij eerst de kleine garnalen en daarna pas de zeevruchtenschotel zelve de overstap aankondigde naar SP.a.

SP.a was wekenlang in de krantenkolommen ‘de partij van Bert Anciaux’. Dat heeft voor heel wat wrevel gezorgd binnen de donkerrode middens van de ‘socialistische partij’, of nee ‘sociaal-democratische…’, of beter nog ‘socialistische en progressieve partij’.


Binnen de socialistische partij heeft Anciaux ondertussen zijn plaats gekregen. Anciaux weet de mensen niet meer te mennen zoals hij dat in het begin van zijn politieke carrière kon. De naam ‘Anciaux’ is een gimmick geworden, de partij van ‘Bertje den bleiter’.

Anciaux was een van de eerste politici die me goesting heeft doen krijgen in de politiek. Hij durfde hardop dromen en probeerde zijn idealen gestalte te geven. Ook ikzelf geloof rotsvast dat er meer te halen is uit het politieke bestel ten gunste van iedereen, dan wat er momenteel gebeurt.

De discussie in het Vlaams parlement deze week was hallucinant. Een bijdrage op de blog van Bert Anciaux waarin hij schreef dat hij bij het drama in Dendermonde moest denken aan het geweld op onschuldige kinderen in Gaza leidde tot een eindeloze polemiek waarin het kind met het badwater werd weggegooid.

Ik heb Berts blog een aantal keer opnieuw gelezen en las er een tekst die evengoed door de jonge Anciaux geschreven had kunnen zijn. Verontwaardiging als leidmotief.

Bert is weinig veranderd in al die jaren, de wereld rondom hem des te meer.

17:16 Gepost in Algemeen | Commentaren (2) | Tags: actueel |  Facebook

Commentaren

Dromen Dromen moeten eens gerealiseerd worden .
Misschien had dat het moeten zijn .

Gepost door: Siberx | 03-02-09

Plaats? "Binnen de socialistische partij heeft Anciaux ondertussen zijnn plaats gekregen"
????????
Heb ik wel sterk mijn twijfels over. Bert mag dan wel zal lid zijn van Sp.a, maar heeft zijn plaats nog niet gevonden, is ook nog niet aanvaard door de basis. Nog een moeilijke weg te gaan.

Gepost door: Peter | 14-02-09

De commentaren zijn gesloten.