25-07-12

Wo 11 juli 2012 - "Vlaanderen boven" in Frankrijk met een Hollands accent

dag 6.jpg

Koen, de pater familias van het gezin waar we een week mee vertoeven in de Corrèze, is sinds enige tijd bezig met het uitbouwen van een lokale N-VA-afdeling in Merksplas. Bij de komende gemeenteraadsverkiezingen staat hij op nummer 2 van de lijst.

Vanmorgen worden we dan ook gewekt op de tonen van De Vlaamse Leeuw. De YouTube-variant van dit 13-in-een-dozijn-gerijm schalt in verschillende versies door de speakers.

Elk jaar hang ik ook steeds de Vlaamse Leeuw aan het raam met 11 juli, niet omdat ik flamingant ben, wel omdat ik denk dat Vlaanderen een gemeenschap is die de moeite waard is om ernstig genomen te worden. Met België op zich heb ik zeer weinig affiniteit. Het blijft een huwelijk ‘van moetens’ waar niemand zich goed bij voelt behalve dan de koning en zijn gevolg van koekendozen-minnende vazallen die bij elk koninklijk bezoek of feest de vlagjes ijverig laten wapperen.

De politiek op dit ogenblik geeft echter op geen enkel mogelijk moment blijk van enig perspectief op Vlaams niveau. De Vlaamse regering struikelt over zowat elk dossier dat op tafel ligt: de Oosterweelverbinding (brug of tunnel, weet u wel?), UPlace, de onderwijshervorming, enz. “Wat we zelf doen, doen we beter” is al jarenlang het adagio van de Vlaamse Beweging en dus ook de Vlaamse regering. Blijkbaar heeft de zelfverklaarde Messias van Vlaanderen naar aanleiding van 11 juli in een speech aangegeven dat Vlaanderen met al zijn regelneverij niet goed bezig is, wat op zich weer goed is voor een week heen-en-weer-geschrijf in de Vlaamse pers. Ik denk dat ik voor het eerst sinds lang mijn achterstand op krantenvlak na het zomerreces niet meer wil inhalen, om zo niet gedegouteerd opnieuw aan het echte werk te beginnen.

Enfin, 11 juli dus. Een feestdag die op z’n minst discutabel is. Ondanks mijn 30.000 nummers die via iTunes gespeeld kunnen worden in de klankkast van het oude schooltje, vind ik niet eens Vlaanderen Boven in het archief. Het zegt genoeg.

Niettemin heb ik een enorme waardering voor Koens engagement. De (lokale) politiek heeft nood aan mensen die de politiek op een hoger niveau willen tillen, los van de eigen klassieke achterban, in het belang van de goegemeente.

Tot voor enige tijd was ik ook gebeten in de lokale politieke strijd. Mijn nieuwe job en het daaraan gepaard zijnde gebrek aan tijd heeft echter roet in het eten gegooid, waardoor ik sinds een dik half jaar de lokale politiek niet meer actief opvolg.

Momenteel ben ik politiek dakloos, niet dat dat iets is waar iemand zich ooit zorgen over zou moeten maken, maar toch bedankt. Als ik zie hoe alles momenteel evolueert, geloof ik niet meer in de kansen van het politieke project waar ik me de laatste jaren met veel spirit op heb gesmeten: een breed groen en progressief verhaal voor Zoersel. Daarvoor ontbreekt het aan politiek personeel om dit verhaal ook effectief te realiseren of worden de mensen die er de potentie voor hebben niet naar voren geschoven door de algemene ledenvergadering, wat op z’n minst wijst op kortzichtigheid.

Soit.

Dit is een reisverslag, en geen politiek statement, laat staan een politiek testament.

Na een uitgebreid ontbijt op ons zonovergoten terras trekken we naar Segur-Le-Chateau, een architecturale parel in een oase van rust.

De vakwerkhuisjes staan er fijn geklasseerd naast de enorme landhuizen en het dominante kasteel dat uitkijkt over de meanderende rivier.

Het scheelt weinig of Koen en ik bellen met de makelaar van dienst die enkele pandjes te koop heeft staan in deze toeristisch nog te ontdekken plek. Het vrouwelijk weerwerk en de daarbij gepaard gaande nuchterheid zet ons tijdelijk/gelukkig (schrappen wat niet past) met onze voeten terug op de grond.

Na een korte lunchvervangende hap aan het oude schooltje zetten we onze trip verder naar de Correzische variant van het Strand van Sint-Anneke: het Lac de Poncharal. Een uitgestrekte waterplas te midden in het glooiende landschap, voorzien van watertrapfietsen, springplanken en de nodige beperkte horeca-faciliteiten voor de gemiddelde Nederlander met een sleurhut.

We horen meer Amsterdams vanmiddag dan sappige lokale Franse tongvallen. De kinderen storen zich er niet het minst aan en plonsen zich door de middag. De zon doet haar uiterste best om door het blauwe-kazen-wolkendek te breken. Bij momenten brandt de zon tot 3 centimeter diep in je lichaam, op andere momenten ben je blij dat je een handdoek bij de hand hebt als deken.

Het kan echter nog erger. In het Vlaamsche land van melk en honing regeert prins Herfst momenteel en vallen de hagelbollen er als kerstballen uit de hemel bij zeer matige temperaturen, die volgens Frank en Sabine zeer zeker perfect in lijn liggen met het meerjarengemiddelde. Duh!   

Met enig gevoel voor leedvermaak leggen we garnaalbrochetjes op de barbecue, gevolgd door een papillot van kabeljauwhaasje en een stuk watermeloen al dessert. 

12:18 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) | Tags: reisverslagen |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.