23-05-13

Wo 15 mei 2013 - Eten bij Jean de Florette na hemelse visitaties en degustaties

reisverslagen

Unisono valt het oordeel om binnen te ontbijten. Niet dat er veel wind staat, maar de vochtigheid hangt onder het afdak en de temperaturen zijn nog niet goed wakker. Op zich niet erg, want de dag zal grotendeels overdekt verlopen.

In het heenrijden naar de abdij van Fontfroide miezert het net voldoende om het insectenkerkhof op de voorruit van Piets Citroën Picasso weg te wissen.

Fontfroide is een Cisterciënzerklooster dat zijn hoogdagen vierde in de 12de en 13de eeuw. Het raakte na de Franse Revolutie geleidelijk in verval en buiten enkele korte opflakkeringen van goedbedoelde bewoning door enkele geestelijken van de abdij van Senanque kwam het complex leeg te staan. Het werd dan ook te koop gesteld in het begin van de 20ste eeuw. Even dreigde Fontfroide zelfs in handen te vallen van een Amerikaan die zijn oog had laten vallen op het pand en stukken ervan wilde verschepen naar de States. Tot ene Gustave Fayet en zijn vrouw een hoger bod uitbrachten. Voor iets minder van 50.000 francs kwam de abdij met alle omliggende gronden in hun bezit.

Er was aardig wat werk aan het monumentale gebouwencomplex en bij gebrek aan een renovatiepremie van de overheid moest Fayet enkele tientallen schilderijen verkopen die hij enkele decennia eerder voor een spotprijs had gekocht van ene Paul Gauguin. Hij had ook nog enkele werkjes staan van vrienden van Gauguin die bij verkoop evengoed een stuk meer opbrachten dan hij op dat ogenblik had durven dromen. Dankzij Gauguin, Degas, Van Gogh en enkele andere in het begin verguisde kunstenaars die danig keet schopten in het indommelende artistieke milieu van die tijd is een architecturale parel van meer dan 800 jaar oud bewaard gebleven. Fayet heeft er wel een aantal eigen accenten in gelegd die niet volledig in lijn waren met de oorspronkelijke opvattingen van Benedictus, maar met enkele weesgegroetjes is hij er ongetwijfeld vanaf gekomen in die dagen.

De gids die ons dit alles konde maakt, is zo gepassioneerd in haar uitleg dat de troep bejaarden die samen met ons de rondleiding volgt haar vierde leeftijd opnieuw beleeft. De meesten moeten Fayet waarschijnlijk nog zijn tegengekomen in de kroeg destijds bij het uitgaan.

Om het letterlijk niet te ver te zoeken, lunchen we vlakbij de cave van Fontfroide. De bediening gebeurt in een net pak, een niveau dat zich verder zet in het eten zelf. Mooi gepresenteerde bordjes met aardig wat smaken die in elkaar overvloeien, begeleid door een wijntje van het wijndomein van de abdij. Een aanrader voor wanneer je eens in de buurt bent.

Na de middag zetten we koers richting Portel-des-Corbières voor een bezoek aan Terra Vinea, een uitgestrekt gangencomplex uitgehouwen in de kalkrotsen. Sinds 1994 doet het dienst als opslagruimte voor de wijnvaten van de coöperatieven uit de buurt omdat er een constante temperatuur en vochtigheid heerst die perfect is om wijnen optimaal te laten groeien.

We zijn echter te vroeg voor de rondleiding en besluiten daarom in afwachting een domeintje uit de buurt aan te doen dat gisteren door gebrek aan kofferruimte van ons todo-lijstje was gevallen: Chateau de Mattes in Portel-des-Corbières.

Ik zeg het niet gemakkelijk, maar de wijnen die hier geproduceerd worden zijn te goedkoop voor wat ze werkelijk waard zijn. We worden ontvangen door de wijnboer zelf, in werkkleren, zonder verkooppraatje. De man is authentiek en geeft net zoveel uitleg als hij nodig acht om zijn wijnen te typeren. Om de godendrank in prima omstandigheden te nuttigen, giet hij telkens eerst een beetje wijn in het glas. Vervolgens walst hij ongestoord met het glas alsof hij ondertussen naar het nieuwjaarsconcert aan het luisteren is, om vervolgens de wijn te cracheren in de emmer. Nu heeft het glas de geur van de wijn en wordt het glas opnieuw gevuld met dezelfde wijn om hem te kunnen degusteren. Het ritueel herhaalt zich 5 keer, bij elke wijn opnieuw. Van de twee rode wijnen die hij voor het laatst houdt, is iedereen overtuigd, zeker wanneer we de prijs ervan zien. Top, gewoon top.

Met een tiental dozen keren we terug naar Terra Vinea, waar we opnieuw in groep gegidst zullen worden. Het publiek is deze keer zeer divers, van baby's in een draagtas tot purperpaars geverfde dametjes.

Na een promofilmpje over de streek moeten we met z'n allen plaatsnemen in een treintje zodat we samen aan de grot arriveren. Onze gids is een dertiger die redelijk ongeïnteresseerd haar verhaal doet. Als kantieke schoolmeesteres probeert ze in het begin van de toer haar troepen bij elkaar te houden. Geen sinecure op zich met zo'n grote groep en onder een dergelijke tijdsdruk. Want dat is wat iedereen reeds van in het begin opmerkt: het moet vooruitgaan voor deze meid. Na een tijdje wacht ze zelfs niet meer op de laatste verloren schapen. Als slechts de helft van de groep haar is bijgebeend, is dat voor haar voldoende en start ze met een korte voorgeprogrammeerde uitleg die elke bezieling mist. De laatste letters zijn nog maar net uitgezongen - in dit stukje Frankrijk zingen ze de eind-e steeds consequent en plaatsen ze een vreemdsoortige ng-klank achter de meeste andere woorden - of ze zet er opnieuw stevig de pas in, op weg naar een volgende praatplaats.

Wanneer ze de degustatie aankondigt bij haar laatste woordje in de grot, klinkt er een 'aha!' bij een kwart van de aanwezigen, de rest zit immers nog in een andere gang. Wij zijn eerst aan de degustatietoog, ook al slagen we er niet in om de zingende Kim Gevaert bij te houden. Snel zet ze een dertigtal glazen op de toog en legt ze de prijslijsten klaar. De wijn wordt niet in de glazen geschonken, maar gegooid. Het moet immers vooruit gaan. Zo meteen moet ze immers voor de -tigste keer vandaag de grot in met een nieuwe groep.

We moeten uitkijken voor de laatste dorstige bezoekers die eindelijk ook de grot uit zijn geraakt en hun weg naar de toog hebben gevonden. Ze vliegen op de drank als kooplustige vrouwen op afgeprijsde jurkjes bij de start van de zomersolden.

Piet stelt alvast het adres van onze chambres d'hôtes in op de gps. Nog voor we goed en wel het straatje uit zijn, mijmer ik luidop over de wijn die we eerder op de middag hebben gekocht. We besluiten collectief om terug te rijden en enkele extra kartons in te slaan.

Omdat het weer nog steeds eerder op oktober staat dan op mei, is buiten eten ook vanavond geen optie. We verkennen daarom de streek op zoek naar een eetgelegenheid. Geen sinecure, want woensdag blijkt de sluitingsdag voor zowat elk restaurant in deze regio.

Uiteindelijk vinden we in Sigean een hotel-restaurant waar we op goed geluk binnenstappen. In Le Sainte-Anne kun je uitsluitend terecht voor menuformules, maar niet getreurd: de menu's zijn goedkoop, bereid met kraakverse producten (elke morgen gaat de eigenaar naar de hallen van Narbonne) en de bediening is persoonlijk en supervriendelijk. De eigenaar was tot een dik jaar geleden 'technisch directeur' van grote concertprogrammatoren in Parijs. Hij moest ervoor zorgen dat Aznavour bij een optreden 12 flessen van een vooraf bepaalde exclusieve wijn in zijn loge vond, moest volledige suites laten herbouwen om te voldoen aan de eisen van nog maffere artiesten, enz. Kriekelzot werd hij na een tijd van deze Olympische discipline 'onredelijk zijn' dat hij alles verkocht heeft in Parijs en met zijn gezin een hotel gekocht heeft in Sigean.

Sinds hij er hotel houdt en elke dag betaalbare menu's aanbiedt, wordt hij genegeerd, zelfs gesaboteerd door de lokale bevolking. Wegwijzers naar zijn restaurant blijken opeens gestolen of vernield en lokale vaklui blijken gesloten wanneer hij beroep op hen wil doen. De Parijzenaar is een indringer voor de lokale bevolking van Sigean die zo op zichzelf is ingesteld dat ze zelfs amper in Narbonne komt voor inkopen of cultuur, laat staan dat ze 'exotische' bestemmingen als Perpignan aandoet. Jean de Florette anno 2013.

Het verhaal is aandoenlijk, maar toch gaat het de man voor de wind omdat hij zijn klanten wil verwennen, zonder daarbij te moeten ingaan op onredelijke eisen.
Eerlijk, correct en oprecht. En goedkoop. Voor een volledige avond, inclusief dranken en digestief betalen we iets meer dan 100 euro.

20:00 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) | Tags: reisverslagen |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.