23-08-13

Do 8 aug 2013 - Geen klassieke Hollandermop

reisverslagen

Op enkele natte terrasstoelen en een doorweekt tafellaken na doet niets nog vermoeden dat het gisteren zo'n hondenweer was. De lucht is opnieuw blauw met hier en daar een fijn wit schildersstreepje door.

Vandaag is het elk voor zich. Iedereen doet wat hij het liefst doet. Els gaat lezen aan het zwembad, de kinderen duiken er in en ik ga wijn proeven in de buurt.

Vorig jaar downloadde ik de app van de Guide Hachette. Een handig ding waarmee je je wijndegustaties perfect kunt inplannen. De app vindt voor mij in geen tijd de kleine domeinen die op maximum een half uur van de gite liggen en beloond werden met enkele sterren.

Het eerste is Chateau d'Hugues in Uchaux. Een van de rest van de wereld afgesloten wijndomein op de weg naar Sérignan. Het heeft geen huisnummer, wat op zich in Frankrijk niet zo abnormaal is op de boerenbuiten, maar er is zelfs ook geen gehucht waar het domein in ligt. Zo desolaat ligt het tussen de uitgestrekte wijnvelden.

"15 cuvées kan ik je laten proeven", zegt de wijnboer, "we hebben immers verschillende terreinen die elk hun specifieke smaak hebben." Het gamma is op zich nog ruimer, blijkt uit de overzichtslijst. Hij verkoopt ook nog steeds zijn oude wijnjaren tegen prijzen die lustig mee geïndexeerd zijn.

De man zet alvast een eerste reeks van 6 flessen klaar. Dat gaat hier nog even duren, denk ik onmiddellijk. Uiteindelijk zal ik er meer dan anderhalf uur vertoeven.

Hij heeft nog maar net het eerste glas ingeschonken of zijn dochter komt binnen. Een jaar heeft ze in Parijs een opleiding tot oenoloog gevolgd. Naast de edele kunst van de wijnproductie, leerde ze er ook wijn proeven, druivenrassen typeren en wijnen selecteren bij gerechten. Op termijn zal ze immers het wijndomein overnemen van haar vader, net zoals hij dat heeft gedaan van zijn vader.

Ik laat me leiden door vader en dochter. Ze laten me hun gamma zowel horizontaal als verticaal proeven. Horizontaal betekent dat je van eenzelfde jaar de wijnen van de verschillende terreinen proeft. Verticaal wil zeggen dat je van eenzelfde wijn verschillende jaargangen proeft van jong naar oud.

Hoe er ook geproefd wordt, het meesterlijke van de wijn komt telkens boven. De wijnboer blijft maar flessen suggereren en heeft er zelf duidelijk ook plezier in. De man weet hoe hij wijn moet maken en verkopen. Waar hij geen verstand van heeft, is etiketten ontwerpen. En laat hem nu net de 'kunstenaar' zijn die de afschuwelijke schilderijen op doek heeft gezet die daarna als beeld gebruikt werden op de etiketten. Zijn flessen godendrank lijken op de derderangs roséwijntjes die je in een verlaten ijsbar in de glazen coca cola-ijskast onder een felle neon ziet staan. Echt jammer.

Toch valt het niet aan mijn aankoopgedrag te zien. Vier kartons neem ik mee zodat ik in goed gezelschap ook eens horizontaal en verticaal kan proeven thuis op het terras. Sommige wijnen zullen pas over 10 jaar gedronken worden, op een moment dat Rune meerderjarig is. Het idee alleen al.
Als bedankje geeft de dochter me nog een magnum mee uit een mooi jaar.

In Sainte-Cecile-Les-Vignes ligt het tweede domein van de middag: Domaine Les Grands Bois. Het domein ligt dichter bij Bollène dan het vorige en de vrouw die me in de degustatieruimte ontvangt, is duidelijk nog steeds onder de voet van de natuurkracht van gisteren. Ze vertelt dat alle druiven gekneusd zijn en vreest dat de opbrengst dit jaar een stuk lager zal uitvallen.

Het domein staat bekend voor zijn biowijnen. De rode zijn allemaal genoemd naar familieleden. Naarmate ik de familiestamboom opdrink van jong naar oud, stijgt het niveau van de wijn. De minderjarige wijntjes hebben zeker potentieel, maar moeten nog minstens een keer goed puberen. De Rasteau waar ik mee eindig is een klassevolle topper van 10 euro en draagt de naam van de pater familias.

De betaalterminal heeft in de voormiddag de geest gegeven, dus moet ik net als gisteren op zoek naar een distributeur. Gelukkig moet ik deze keer niet half Frankrijk door om er een te vinden. Bij terugkomst op het domein staat de wijn voor me klaar met een extra flesje voor het ongemak.

In hetzelfde dorpje ga ik om af te sluiten nog langs bij Domaine La Grand' Ribe. Opnieuw een domein waarvan de flessen potsierlijke etiketten dragen als loodzwaar, maar onterecht brandmerk. Als je de naam van je wijndomein in een speels Word-lettertype zet dat leuk was om midden jaren 90 een verjaardagskaartje mee op te vrolijken, dan is er echt wat mis met je gevoel voor smaak. Een tip voor de Franse wijnunief: leer wijnboeren in spe ook passende etiketten ontwerpen die de wijn typeren.

De kofferbak ligt gezellig vol als ik terugkeer naar de gite. De kinderen duikelen voor de zoveelste keer het zwembad in wanneer ze de zomerhoed van hun vader opmerken.

We laden snel de wijn uit want een warme auto die nog een dag gaat schokken over kleine Provençaalse wegeltjes, daar wordt zo'n wijn niet beter van. Ik zet ook alvast twee flesjes bij de buurman op het terras en leg er een papiertje bij: "Deze zijn voor straks. We gaan nog eerst even naar Pont Saint-Esprit."

Het oude stadje met de kilometer lange brug nodigt al een hele week uit. Telkens we vanop een brug over de Rhône naar het stadje met de oude brug kijken, lijken we terug te kijken in de tijd.

Onze verwachtingen zijn dan ook hooggespannen als we over de oude brug het dorpje tegemoet rijden. Maar al snel bergen we ze op om niet te zeer ontgoocheld te geraken.

De marché nocturne vindt blijkbaar op woensdagavond plaats in plaats van op donderdag. Die hebben we dus gemist, ook al denk ik dat gisteren tijdens het noodweer niet veel kraampjes zijn opgezet.

Dan trekken we maar het dorpje in. Een trektocht van een half uur. Op die tijd ben je rond en heb je je quasi voortdurend geërgerd. Aan verschrikkelijke kitscherige kerkinterieurs die met een compleet gebrek aan respect voor het mooie exterieur op een zatte zondag werden bedacht. Aan de auto's die heer en meester zijn, in letterlijk elke steeg en elk plein, zodat van een fijne wandeling niets in huis kàn komen. Aan de poep op de stoep, de urinegeur in de steegjes, de hanggezinnen op straat.

Pont Saint-Esprit is het slachtoffer van decennialang fout ruimtelijke ordeningsbeleid en een totaal gebrek aan visie wat stadsontwikkeling betreft. Er zijn weinig dorpjes die zo pittoresk ogen van op afstand, die zo mooi gelegen zijn aan de wilde kant van de Rhône en waar zoveel potentieel in zit als Pont Saint-Esprit. Nog even en in de Guide Michelin staat er voor dit dorp een aparte categorie: te mijden.

Onze plannen om vanavond een lekkere marché nocturne mee te maken en te genieten van de oude binnenstad vervangen we al snel door 'we gaan barbecuen'. Thea ziet ons aankomen en aanhoort onze ontgoocheling. "We kunnen ook gezellig samen barbecuen", zegt ze. En voor je denkt dat dit het begin is van een klassieke Hollandermop, dan ben je mis.

(even tussendoor)
Op een camping in de Ardèche wordt een barbecue georganiseerd. De Fransen brengen brood mee, de Duitsers vlees, de Belgen groenten en de Nederlanders hun familie.

Zoals eerder al gezegd: Robert en Thea zijn zeer gastvrije mensen. Onmiddellijk wordt een flesje champagne ontkurkt en toasten we op het goede leven. Een flesje bourgogne en de twee flessen die ik vanmiddag alvast klaar zette op hun terras zijn ondertussen op prima temperatuur. Ze hebben een tijdje in de wijnkast gelegen en zijn er tot rust gekomen.

De wijnkast hebben ze al zes jaar. Ze bewaren er al hun wijn in. Een wijnkast heeft het voordeel dat je veel wijn kunt stockeren (er bestaan kasten van 300 flessen en meer) ook als je niet veel plaats hebt. Je wijnen zijn steeds op een constante temperatuur die je kunt aanpassen aan het type wijn. Zo blijven de wijnen correct evolueren en hebben ze steeds de juiste temperatuur om ze te nuttigen.

In een warme regio als de Provence heb je een wijnkast echt wel nodig als je niet over een degelijke wijnkelder beschikt. Kamertemperatuur is immers veel te warm om een gigondas of een chateauneuf-du-pape te schenken.

Mijn eigen wijnkelder is vrij constant van temperatuur, maar is zo'n 3 graden te warm. De vochtigheid zit wel goed. Toch denk ik mezelf binnenkort een wijnkast cadeau te doen om een tweehonderdtal flessen permanent te verwennen. Dat hebben ze wel verdiend.

De aperitiefhapjes gaan op de barbecue: mosseltjes met kruidenboter.

Rond 10 uur knipt Robert de lichtjes van het zwembad aan zodat Rune en Finn nog even kunnen night swimmen voor ze horizontaal gaan. Ze gieren het uit.

Als uit het niets duikt een stevige mistral op die de uitschuifbare luifel stevig door elkaar rammelt. De natte zwemhanddoeken zijn in geen tijd droog. Toch blijven we aangenaam doorkeuvelen tot bijna 2 uur.

We hebben ongelooflijk veel geluk gehad zaterdag dat de gite die we op het oog hadden uiteindelijk niet beschikbaar was en dat we hier in Bollène terecht zijn gekomen. Een dergelijke vakantie hadden we nooit kunnen hebben in Goudargues. Ik kan het me zelfs niet voorstellen dat we effectief, om veiligheidsredenen, onze wijn in plastic wijnglazen hadden moeten drinken zoals op de site van La Grand Vigne te lezen staat, of dat de kinderen geen 'bommetje' zouden mogen doen in het zwembad.

Hup Holland hup, dus.

17:10 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) | Tags: reisverslagen |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.