22-08-13

Wo 7 aug 2013 - Pingpong-hagel in de Ardèche

reisverslagen

Als je de Ardèche bezoekt, moet je een kano in.

Roberts lyrische beschrijvingen van een kanotocht vanuit Vallon Pont d'Arc hebben ondertussen driekwart van het gezin geïnfecteerd. We moeten niet gaan voor een korte pleziervaart, nee we hebben minstens een halve dag nodig. En, o ja, je kunt je spullen best in een waterdichte koker steken en die goed vastmaken aan de kano want jongelui aan de oever maken er een sport van om kano's om te duwen en er met je koker vandoor te gaan. Met je iPhone en je fotocamera dus. Dolletjes!

Ik heb het zo niet begrepen op achteruitgang. Leg een fijn wandelpad aan naar enkele fotogenieke plekjes of voorzie een elektrisch bootje waar je met z'n vieren in kunt en waarop je je spullen tenminste droog kunt opbergen. Een kano is me iets te Pocahontas.

Toch zal ik me moeten neerleggen bij de meerderheid. Alle excuses zijn weggewerkt, er is zelfs een zwembroek voor me gekocht, zo een met een netje. Brrrrr...

Thea is uitgelaten als ze hoort dat we gaan kanoën en geeft ons nog wat moederlijke raad. Goed insmeren, want ook al is het bewolkt, je kunt stevig verbranden. Neem voldoende drank en een picknick mee, want eens je in de kano zit, kun je nergens meer terecht. En ga naar de kanoverhuur in de houten barak, dat is de beste en de goedkoopste.

Ja, ma!

We zijn nog maar goed Bollène uit als we boven Montélimar enkele stevige bliksemschichten zien. De lucht kleurt 50 tinten grijs.

Vallon Pont d'Arc is de andere richting uit en het is nog een uur rijden. Rune troost zich met de gedachte dat het weer er nog steeds subtropisch kan zijn. Even lijkt hij gelijk te krijgen, want de temperatuur stijgt geleidelijk aan richting 24 graden. Hoe dichter we bij de bestemming komen, hoe hermetischer het wolkendek dicht trekt. Ook de temperatuur daalt naar 18 graden. Ongeveer de helft van gisteren. Het is de eerste keer deze vakantie dat het warmer is in de auto dan buiten.

Omdat we in de omliggende dorpen nog steeds bliksemschichten zien, vraagt Els de eerste de beste kanoverhuurder of er vandaag eigenlijk wel gevaren kan worden. Vanuit de auto zien we de man negatief gesticuleren en met misprijzen kijken naar het dikke wolkendek. Ze verwachten nog veel regen; kanovaren zal vandaag en waarschijnlijk ook morgen niet mogelijk zijn. De laatste lettergreep is net uitgesproken of het wolkendek gooit er met volle kracht duizenden liters water uit. In geen tijd staan de straten blank en zie je nog amper iets door de voorruit.

En dat weer houdt zowat heel de dag aan. Pas rond 21 uur zal het uiteindelijk beginnen opdrogen. De buurvrouw vertelt ons later vandaag dat ze een dergelijk weer nog nooit heeft meegemaakt. Tot twee keer toe hebben ze de tuin opgeruimd, windstoten hadden alles wat los en vast zat door elkaar geschud. Hagelstenen ter grootte van knikkers hadden heel wat schade aangebracht op auto's in de buurt en dan heeft deze regio nog geluk gehad; in Lyon waren er hagelstenen gevallen zo groot als tennisballen. Hangars werden er herleid tot kaas met heel veel gaten.

Om toch nog iets van de dag te maken, willen we ondergronds gaan in een van de mooiste grottencomplexen van Frankrijk. In Saint Marcel d'Ardeche zijn we niet alleen. De inkomhal staat vol met uitgeregende toeristen. Er hangt een geur van natte honden.

Het gaat voor geen meter vooruit. De kassier is compleet ongeïnteresseerd in de bezoekers en heeft een kortetermijngeheugen dat zelfs bij amoeben beter ontwikkeld is. Tot drie keer toe probeert hij de betaalterminal uit, zonder resultaat. Elke keer vraagt hij me hoe oud de kinderen zijn om de juiste prijs in te tikken in de kassa en daarna vast te stellen dat het juiste bedrag niet op de terminal komt.

Aangezien ik niet genoeg cash bij me heb, moet ik even op en neer naar het dichtstbijzijnde dorpje. 5 à 10 minuten schat een van de drie baliemedewerkers in die op dat moment vrolijk met haar vingers zit te draaien. Uiteindelijk duurt het 40 minuten door het rotweer en de busjes met lege aanhangwagens die naar de rivier rijden over de bochtige wegen om er de enkele kano's op te pikken die vanmorgen zeer vroeg zijn vertrokken. 30 kilometer per uur rijden ze. En je kunt er op het bochtige parcours niet voorbij.

Wanneer ik terugkom aan de grotten is ook de volgende groep al vertrokken. Els en de kinderen wachten er ondertussen al meer dan een uur. Het is onze dag niet. De amoebe aan de kassa is vervangen door een even trage vrouwelijke variant. Ze gebaart dat we achteraan de rij moeten aanschuiven, een rij die ondertussen meer een 'hoop' is geworden en heel de inkomhal en de grote luifel inneemt. Toch geeft ze blijk van enig begrip als we haar kort uitleggen dat we al meer dan een uur wachten en ook nog eens kilometers verder flappen moesten gaan tappen omdat hun terminal defect is. Ze laat ons voor gaan.

Na een kwartiertje kunnen we aan de afdaling beginnen. Meer dan 150 meter dalen we af in het kalkmassief. Een jager ontdekte het grottencomplex in 1836 bij toeval. Ondertussen zijn 57 km gangen en spelonken in kaart gebracht.

De grotten van Saint Marcel d'Ardeche zijn groots. Op sommige plekken torent het plafond 40 meter boven het wandelpad uit. De eeuwenlange erosie heeft fascinerende constructies gecreëerd met stalagmieten en stalagtieten in allerlei vormen en groottes die ongeveer een eeuw nodig hebben om 1 à 2 centimeter te groeien. Uitmuntend vakwerk van moeder natuur. 

De Jean-Michel Jarre-muziek bij het klank- en lichtspel hoeft niet echt en al zeker niet de ondefinieerbare kreun- en grom-geluidjes die erin gemixt worden om de illusie van een bewoonde grot te creëren. Als we teruglopen naar de ingang weerklinkt een heel ander soort muzak, een soort van foute Bach à la Berdien Stenberg. Jammer dat net op zo'n moment er geen stuk rots naar beneden dondert en de muziekinstallatie verbrijzelt.

Buiten de grot stortregent het ondertussen lustig verder. Bij tijden zie je amper iets door de voorruit. 17 graden, een absoluut dieptepunt.

Of we nog in Aiguèze stoppen of niet, laten we afhangen van de regen. Niet of het regent, maar hoe erg het nog regent als we in de buurt van het middeleeuwse dorpje zijn.

We wagen het er op. De zomerhoed gaat op als statement, maar ook als zomerse regenbescherming. Naarmate we het centrum naderen, stijgt het debiet van de regenstroom. Op de smalle wegen vormen zich kleine beekjes die op enkele plaatsen beginnen te kolken.

In een klein cafeetje zoeken we een plekje en bestellen we iets om op te knappen. Voor de kinderen zijn dat twee warme choco's. Een OXO had ook gekund met dit herfstweer.

Wanneer het ergste voorbij lijkt, verkennen we kort Aiguèze. Een mooi oud dorpje dat bij zonnig weer erg fotogeniek moet zijn, inclusief een prachtig vergezicht over de vallei van de Ardèche. Nu komt het allemaal wat troosteloos over. Erg fotogeniek dan weer, zijn Rune en Finn die op en neer door de beekjes op de straten lopen.

Het regenweer begint aan zijn climaxmoment. Volledige emmers per vierkante meter vallen uit de grauwe hemel. Met moeite bereiken we de auto. Ook het terugrijden naar de gite is niet evident. We passeren Pont Saint-Esprit, een dorpje dat we morgen willen bezoeken, en horen op dat moment dat aan de andere kant van het dorp tot 40 centimeter water in de straten staat.

Vier natte honden vallen de gite binnen. Even acclimatiseren.

Omdat ik me niet zie eten in het interieur van de eetkamer, besluiten we later op de avond nog een hapje te gaan eten in Bollène. De auto zetten we in de buurt van het Hôtel de Ville. Het pleintje voor het gemeentehuis is compleet uitgeregend, net als de bankjes en het podium dat klaar staat voor een optreden van Umberto Tozzi, de Italiaanse charmezanger.

Het optreden is echter afgelast. Als het nog maar een beetje heeft geregend overdag, komt een Fransman 's avonds niet meer buiten. Ook marktjes in de voormiddag liggen er verlaten bij als het in de vroege ochtend even regent.

De organisatoren van het optreden hebben dan ook geen enkele voorziening getroffen om de heer Tozzi onder een afdakje of een zeiltje te zetten. Als we in België een event zouden laten afhangen van regenweer, zouden er amper nog buitenevenementen plaatsvinden in ons land. Bye bye Gentse Feesten, Zomer van Antwerpen en Parkplezier.

17:00 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) | Tags: reisverslagen |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.