09-08-14

Za 26 juli 2014 - Emmanuelle in Normandië

DSC02444.JPG

Exact een week geleden namen we afscheid van ons voke tijdens een mooie uitvaart die muzikaal werd begeleid door Rune en Fries en eindigde met What a wonderful world. De woorden van Louis Armstrong zouden die van mijn vader hebben kunnen zijn: geniet van het mooie van de wereld, elke dag weer, en doe het samen met je vrienden en iedereen die je dierbaar is.

Al meer dan vier maanden kon hij zelf niet meer genieten van een wandeling of eens even ergens op bezoek gaan. De lege man in het ziekenhuisbed was niet meer de vader vol goesting die kon genieten van de kleine dingen. Nog maar een week voor zijn dood was de palliatief medewerkster voor het eerst bij hem langs geweest. "Ga maar gerust op vakantie eind deze maand, zo snel zal hij er wel niet op achteruit gaan," hoor ik haar nog zeggen. Vier dagen later was het zo ver. Alsof hij wilde zeggen dat we allemaal verder moesten gaan met ons leven. Geniet ervan!

Rune en Finn staan me buiten ongeduldig op te wachten wanneer ik ze ga oppikken bij ons moeke. Ze waren er vannacht blijven logeren tijdens ons laatste avondje Parkplezier van deze zomer.

De kids hebben er duidelijk zin in. Frankrijk staat -gelukkig- nog steeds synoniem voor alles waar ze vrolijk van worden en ook de tocht ernaartoe is alles behalve ellende. Ze hebben ondertussen elk hun eigen tv-schermpje in de auto en vooral: ze hebben elk een tablet, het elektronische verlengstuk van hun lichaam dat ook dienst doet als extern geheugen en een permanente bron van voldoening blijkt te zijn.

Ze trekken er heel de wereld mee binnen, of die nu echt is of niet. Of we met de tablet ook op 4G kunnen, vraagt Rune net voor we vertrekken. "Dan kunnen we ook onderweg Minecraft spelen!"

De kinderen zijn in elk geval stil op de achterbank. De films, tablets, strips en puzzelboeken doen hun werk.

Ondertussen scheuren we langs de littekens van de Eerste Wereldoorlog. We zijn net de Frans-Belgische grens over. De poppy's kleuren de bermen felrood. Soldatenkerkhoven en tal van monumenten herinneren aan de oorlog waarvan iedereen hoopte dat het de laatste zou zijn.

Wie kon weten dat enkele decennia later een nog grotere gruwel Europa en de wereld in handen zou krijgen? De komende dagen verblijven we in een stuk geschoten stuk Frankrijk dat een geschiedenis voor 1944 heeft gehad waar nog maar bitter weinig van overeind staat.

De tolwegen richting Normandië zijn niet van het type dat je er zalig kunt cruisen in glooiende landschappen. Niet omdat het uitzicht niet de moeite is, wel omdat er om de zoveel kilometer een péage is waar je met 100% zekerheid een stukje van je kostbare levenstijd achter moet laten. Op sommige plaatsen betaal je een forfaitair bedrag om er langs te mogen. 1,1 euro om enkele kilometers autostrade te beroeren. En toch gaat het ook daar niet vooruit. Er zijn ook gewoon veel te veel péages voor dit kleine beetje Frankrijk. Mede dankzij de eindeloze wachtrij voor de nieuwe brug in Le Havre komen we een dik uur na onze voorziene aankomsttijd aan. Liesbeth, onze vrouwelijke gps-stem slaakt een zucht van verlichting. Ze is compleet tureluurs geraakt van het voortdurend herberekenen van de route omwille van de actuele verkeerssituatie.

Onze eerste gite is het Maison du jardin op het domein van Le Château de Boucéel, een mooie apart gelegen woning waar de tuinman vroeger na een dag ploegen op het kasteeldomein een glas kon nuttigen voor het slapen gaan.

Omdat er niet direct buren of andere toeristen in de buurt zijn, gaan we op zoek naar de graaf. De uitgestrektheid van kasteeldomein doet wegdromen. Alles, zover je kunt kijken, hoort bij het prachtige historische pand. Het kasteel zelf ligt er echter verlaten bij. Het werd in 1763 gebouwd en heeft door zijn ligging een woelige geschiedenis achter de rug. Tijdens de Franse Revolutie werd de volledige inboedel verbrand en bij het begin van de Tweede Wereldoorlog werd het kasteel geconfisqueerd door de Wehrmacht.

In de verte zien we een man dichterbij komen. Hij wandelt langs de vijver aan de voorkant van het kasteel. "Dat is de graaf," zegt Els, "ik ken hem van de foto's op de website." Hij laat zich niet opjagen, zoals het een graaf betaamt, en kuiert rustig onze richting uit.

De attente man vordert zijn zoon op om ons een rondleiding op het domein te geven.
Het moderne zwembad ligt harmonieus naast de oude schuur, de paarden in de wei naast onze gite leven als Pegasus in Frankrijk en de vluchten mussen scheren soms rakelings voorbij net voor ze een bosje in duiken.

Ook het interieur van onze tuinwoning ziet er prima verzorgd uit. Chesterfield-achtige zetels in de living, een volledig uitgeruste keuken met alles wat je nodig hebt, een grote slaapkamer voor ons (inclusief een rieten Emmanuelle-stoel) en twee aparte slaapkamers voor de kinderen.

Door het oponthoud aan de péages is het ondertussen bijna 8 uur. Inkopen doen, zal voor morgen zijn. We laden in geen tijd de dakkoffer leeg en parkeren het zwarte ding naast een oude tuinmuur.

Op advies van de zoon van de graaf eten we in Restaurant Saint-Jacques in Saint-James, een restaurantje waar de tijd stil is blijven staan. Airco is er niet. De ramen staan gewoon open, ook aan de straatkant waar de ene na de andere tractor luid brullend passeert. Soep uit een terrine wordt ingeschept in een diep bord met bloemetjes. De serveuses lijken weggelopen uit Allo allo, alleen René blijkt vermist.

Het enige dat niet in de setting past is het radiostation met actuele hits dat door de speakers galmt. Wat is dat toch met die Franse eetgelegenheden? Staat er geen flatscreen reclame te maken tussen de twee helften van een sportwedstrijd door, dan bederft er zonder fout een soort van Radio Contact je eetlust. Dezelfde rommel die je tussen al het presentatorengekwetter al een hele dag op de radio hoort. Hoeveel keer op 24 uur kan een mens Snoop Dogg aan zonder compleet af te stompen, vraag ik me af. Is daar ooit al onderzoek naar gebeurd?

Gelukkig is het een stuk rustiger aan de gite waar we de avond afsluiten onder de grote vijgenboom met een flesje Val de Gilly.

17:22 Gepost in Algemeen | Commentaren (1) |  Facebook

Commentaren

Mooi geschreven, Tom.

Gepost door: Rietje | 09-08-14

De commentaren zijn gesloten.