11-08-14

Ma 28 juli 2014 - Primo Victoria in Normandië

DSC02657.JPG

Met Bayeux en de landingsstranden van D-Day zit de dag meer dan goed gevuld, zeker omdat we bijna anderhalf uur nodig hebben om er te geraken.

Bayeux is een gezellige kleine stad van ongeveer 15 000 inwoners die vooral bekend is van het 70 meter lange borduurwerk dat er wordt uitgestald. Het tapijt van Bayeux is eigenlijk een ietwat te groot uitgevallen strip over de slag bij Hastings in 1066. Willem de Veroveraar viel toen vanuit Normandië Engeland binnen en versloeg er de Angelsaksische koning Harold. 

Het tapijt hoort tot de schat van de kathedraal van Bayeux en werd er destijds geregeld opgehangen zodat de kerkgangers er zich aan konden vergapen en op een eenvoudige manier een stukje geschiedenis tot zich konden nemen. Het merendeel van de bevolking kon immers niet lezen in die tijd. 

Wie nu het tapijt wil bewonderen, heeft wel wat tijd nodig. Niet dat het bezoek zo verschrikkelijk lang duurt, maar je geduld wordt wel aardig op de proef gesteld als je staat aan te schuiven om binnen te geraken. Het toeristische hoogseizoen zit er ongetwijfeld voor iets tussen, maar ook de gebrekkige organisatie wil in dit geval niet echt helpen. Nog voor je ook maar het gebouw binnen kunt, komen er bodes de eerste tien mensen van het wachtende plebs konde maken dat er voorlopig geen extra mensen binnen mogen omdat het binnen zo druk is, in de hoop dat deze onheilstijding zich zal voortzetten in de groep om zo mensen af te schrikken. Ook de kassa's die afwisselend open gaan, de Efteling-achtige wachtrijen en de ongeïnspireerde audiogids-schoonvegers die niet snel genoeg blijken te kunnen vegen, maken van het wachten geen belevenis waar je vrijwillig naar uitkijkt. 

Uiteindelijk geraak je dan toch een keer binnen en opnieuw sta je etalagepoten te kweken. Samen met de kudde toeristen voorzien van een audiogids schuifel je voetje per voetje voorbij het borduurwerk. Omdat je ondertussen zo'n gruwelijke hekel hebt gekweekt aan audiogidsen die doorgaans van zeer slechte kwaliteit zijn, sta je zonder zo'n bakje al snel wortel te schieten bij taferelen die je weinig interesseren en voel je op andere momenten de hete adem van een Nederlands luistermokkel in je nek dat netjes de stem en het tempo van de Sergio Herman in het luisterbakje wil volgen. 

Het tapijt van Bayeux moet je desondanks ooit een keer gezien hebben. Maar ga zeker ook even langs de fraaie kathedraal en het plein er rond. 

Omdat we rond 14 uur willen eten, zitten de terrassen er overvol. Het is culinair spitsuur voor de Fransen. 

We wandelen terug richting de parking waar we de auto hebben achtergelaten in de hoop onderweg nog een eetplek te treffen waar we iets kleins en gezonds kunnen eten. 

Tevergeefs. De terrassen zitten volgeladen met toeristen, in rijen van 6 en lagen van 4.

Onze enige hoop lijkt een pizzeria te zijn: Fred'Au. Eentje met weliswaar een 4,5 op 5 van de gebruikers van Tripadvisor.

Er is alleen nog binnen plaats. Dat op een tafel na in volle spits niemand anders effectief iets op zijn bord heeft, maakt niet direct een goede indruk. Maar goed, als we maar al iets te drinken krijgen, ben ik al lang gelukkig. Van al dat getaffel voor tapijten krijgt een mens dorst.

Jammer genoeg blijkt de serveuse van het autistische type. Ze werkt de tafels een voor een af, drank en eten tegelijk. Het duurt niet lang voor we uitgedroogd rooksignalen beginnen uitzenden dat we echt wel van het dorstige type zijn. Het alternatief, doorgaan en ergens een sandwich kopen, is geen valabel alternatief, dus blijven we wachten en wachten en wachten, alsof we een tapijt willen gaan bezichtigen.

Uiteindelijk komt de wijn, de frisdrank en de carafe d'eau op tafel en even later volgen de grote pizza's. Zo groot en lekker dat we, net als de andere gasten, een doggybag mee vragen als we afrekenen. 66 euro voor 4 personen, inclusief een fles Côtes-de-Blaye. Een zeer faire prijs, maar het wachten is er echt wel te veel aan. Anderhalf uur nadat we zijn binnengestapt in de zaak, kunnen we eindelijk onze tocht verder zetten. Het is ondertussen half 4. 

Het strand van Arromanches is de eerstvolgende stop. Op het strand ligt een van de restanten van de tijdelijke haven die de geallieerden er hebben aangelegd omdat de andere havens op dat ogenblik nog steeds door de Duitsers bezet werden. Op de achtergrond, verderop in zee, liggen de restanten van de Atlantikwall van de nazi's die zich uitstrekte van Spanje tot Noorwegen.

Dit jaar is het 70 jaar geleden dat Operatie Overlord onze hedendaagse geschiedenis veranderde, de grootste amfibische invasie in de geschiedenis en het begin van de bevrijding van West-Europa. 

D-day, de geallieerde landing in Normandië op dinsdag 6 juni 1944 was al jaren ervoor zorgvuldig ingepland, maar was van een dergelijke omvang dat de voorbereiding maanden, zelfs jaren duurde. 

Omwille van het beperkte vliegbereik van de geallieerde jachtvliegtuigen was de keuze van de landingsplaatsen beperkt tot het Nauw van Calais en de stranden van Normandië. Omdat Hitler ervan overtuigd was dat de geallieerden zouden landen waar de afstand tussen het Engeland en het vasteland het kleinst was, was dit stuk kust ook het zwaarst verdedigd. Hierdoor werd uiteindelijk gekozen voor Normandië.

Meer dan 6000 vaartuigen werden ingezet, maar ook 12 000 vliegtuigen, 20 000 parachutisten en luchtlandingstroepen en 5000 ton bommen. De landing veranderde het uitzicht van de regio fundamenteel. 

In Colleville-sur-Mer brengen we een blitzbezoek aan museum Overlord, een niet al te groot en overzichtelijk museum dat uitpuilt van de authentieke voorwerpen, wapens en voertuigen uit de Tweede Wereldoorlog. 

Rune en Finn zijn vooral gefascineerd door de foto's van de opblaasbare tanks en artillerievoertuigen die de geallieerden inzetten om de Duitsers te misleiden. Die moesten de indruk krijgen dat de geallieerden Noorwegen wilden binnen vallen samen met de Russen en ook een operatie opzetten in het Nauw van Calais. Er kwamen zelfs namaakparachutisten aan te pas.

Op het Amerikaanse kerkhof van Colleville-sur-Mer wordt pas echt duidelijk hoeveel slachtoffers er vielen in de weken na D-day. Hier alleen al liggen 9387 Amerikaanse strijders begraven met zicht op een rustige oceaan. Erg bevreemdend om vanop de hoger gelegen begraafplaats kiters en andere recreatievelingen bezig te zien op het strand, terwijl op de achtergrond hulde wordt gebracht aan iedereen die gestorven is voor de vrijheid van Europa, duizenden kilometers van hun thuisland. 

We komen pas om half 8 thuis. Het heeft in de late namiddag aardig geregend in de regio van de gite, zo blijkt. Zwemmen zit er niet meer in vanavond. Samen eten ook niet, want we zitten nog tjokvol pizza. De kinderen pitsen nog enkele opgewarmde schijven van het bord. De 66 euro blijkt niet alleen voor de lunch maar ook voor het avondeten. Echt een koopje dus. 

Met een lekkere rode wijn van La Clape uit de Languedoc en op muziek van Sabaton zetten pa en ma hun leesavond in. Primo Victoria, de aangepaste soundtrack om D-day te herdenken. 

Through the gates of hell
As we make our way to heaven
Through the nazi lines
Primo victoria

We've been training for years
Now we're ready to strike
As the great operation begins
We're the first wave on the shore
We're the first ones to fall
Yet soldiers have fallen before (...)

In the dawn they will pay
With their lives as the price
History's written today
Now that we are at war
With the axis again
This time we know what will come

6th of june 1944
Allies are turning the war
Normandy state of anarchy
Overlord

05:03 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.