12-08-14

Di 29 juli 2014 - Gewelven bouwen in Dol

gewelf.jpg

De medaille voor moed en zelfopoffering gaat vanmorgen naar Els. Op vraag van de kids en ietwat opgestookt door mij, gaat ze als ochtendduik het grote diep in om 9 uur samen met Rune en Finn, terwijl ik comfortabel naar Saint-James snor voor een baguette. Nu ja, het water is best wel lekker warm en eens je erin zit, valt het allemaal reuze mee, hoor ik achteraf. Een eervolle vermelding is misschien wel voldoende en dat is dan ook bij deze gebeurd.

Ondanks de redelijk koele ochtendtemperatuur en de dichtgetrokken hemel die op hydrateren staat, eten we toch buiten. In Vlaanderen en Nederland is er momenteel op sommige plaatsen watersnood. Gisteren nog hoorden we een Nederlandse dame orakelen dat er dijken onder druk staan in het binnenland. Kom dat tegen dat je net in Normandië 'beter' weer treft dan in de rest van Europa. 

Even over tien kraakt de kiezel van de oprit onder de autobanden. Op naar Dol-de-Bretagne.

Dol-de-Bretagne? 

Ik had er ook nog nooit van gehoord tot voor de reis. In Dol, of all places, ligt er niet alleen een kathedraal die de moeite blijkt, maar werd er ook een heus museum over kathedralenbouw uit de grond gestampt: Médiévalys. Je verwacht zo'n museum aan de voet van de kathedraal van Reims, of, waarom niet, in Antwerpen. Nee, het werd Dol. Een doorrijdorp in de pure zin van het woord.

Toch moet gezegd dat die Dollers (of hoe noem je een inwoner van Dol anders?) best wel moeite hebben gedaan om er een fijne beleving van te maken. Het is eigentijds ingericht met een kunstige invalshoek en op verschillende plaatsen kun je zelf de handen uit de mouwen steken: een tongewelf bouwen met houten blokjes, een volledige kathedraal nabouwen vanuit verschillende aanzichten en mits reservering kunnen kinderen er zelfs beeldhouwen. 

Overal staan schenkingen van restauraties van andere kathedralen en de vele audiovisuele lokkers geven een goede impressie van het titanenwerk dat de bouw van een kathedraal is. Gemiddeld deed men 50 jaar over de bouw van een kathedraal. Ongeveer de helft van het budget ging op aan de glas-in-lood-ramen. 

Ik word plotsklaps terug geslagen naar mijn tijd als leerkracht geschiedenis, kunstgeschiedenis en esthetica. Een heerlijke tijd waarin ik de pubers die met hun hoofd op een heel andere frequentie zaten toch probeerde mee te krijgen in een voor hen soms compleet vreemde wereld om ze finaal te infecteren met een culturele microbe. En het moet gezegd, bij velen is dat blijkbaar nog gelukt ook. 

Zo herinner ik me nog de eerste les over de middeleeuwse kunst op het Immaculata in Oostmalle. Tijdens de middagpauze had ik het klaslokaal volledig klaargemaakt voor een totaalervaring. Vlak voor het belsignaal dat het einde van de pauze aankondigde, draaide ik de deur van de estheticaklas op slot. De jongens en meisjes van 4 Toerisme stonden na een tijdje voor de deur en ik hoorde hen praten: Maar, hoe kan dat nu? Hij is er toch? Ik heb hem al gezien. Waarom is hij ons dan niet komen halen aan de rij?

Tot plots Gregoriaanse gezangen luid weerklonken in het estheticalokaal. 

Even later deed ik de deur open met de woorden 'Welkom in de middeleeuwen'. Voor de gelegenheid had ik me uitgedost met bretellen met daarop middeleeuwse tapijtpatronen. Redelijk fout bedenk ik me nu, maar het plaatje klopte en het geheel miste zijn effect niet.  4 Toerisme moest zijn weg zoeken in het verduisterde lokaal waar maar één lichtpunt te zien was: de projectie van het interieur van de abdij van Sénanque.

In de les zelf gingen we creatief aan de slag met een beatbox en Gregoriaanse gezangen om zo tot een soort van Enigma-resultaat te komen en tekende ik de contouren over van op het bord geprojecteerde kerkinterieurs terwijl ik iedere keer de diaprojector verplaatste. In geen tijd stond de evolutie van tongewelf naar kruisribgewelf op het krijtbord. 

Fantastische tijden waren het.

Het wolkendek lijkt nog steeds te kampen met een zomerdepressie en nodigt niet bepaald uit om er verder op uit te trekken. 

Toch rijden we verder naar Dinan, een plaatsje waar we ons niks bij kunnen voorstellen hoewel het ver in ons geheugen verborgen zit door een van de vele romans van Thea Beckman. 

We parkeren de auto op een parking in Port-de-Dinan, het lager gelegen deel van het stadje aan de rivier de Rance. Te voet klimmen we naar de top van het plateau waar het centrum van de stad gelegen is. 

De stadswallen die het historische centrum omringen dateren uit de 13de eeuw. Ze deden perfect dienst in de 14de eeuw om de Engelse troepen buiten te houden. (Wie de geromantiseerde versie wil lezen moet Triomf van de verschroeide aarde van Thea Beckman maar eens van onder het stof halen). 

Zoals zoveel andere historische plaatsen werd ook Dinan in 1944 gebombardeerd. Na de oorlog werd het oude centrum gerestaureerd.

De vakwerkhuizen worden tegenwoordig gebruikt door lokale handelaars en kunstenaars die er hun atelier hebben. Toch overheerst de commercie niet in Dinan, met uitzondering van twee straten. Het maakt van Dinan een absolute must do als je in de regio bent.

Hoe langer we in het stadje rond lopen, hoe blauwer de lucht begint te kleuren. Wolken worden een voor een weg geschroeid door de felle zomerzon en het effect ervan op de straten en pleinen is onmiddellijk zichtbaar. 

Ondertussen is het bijna 2 uur. We eten in Atypic, een klein restaurantje in het oude centrum. Finn gaat voor zijn zoveelste portie mosselen van de vakantie, Rune neemt een burger en wij kiezen een eenvoudig menuutje met gangen waarvan we amper weten wat we uiteindelijk zullen krijgen. Rune blijkt hoe langer, hoe minder een culinaire ontdekker en wil de laatste tijd steeds meer zekerheid over wat hij uiteindelijk voorgeschoteld zal krijgen. Vanmiddag is dat dus een hamburger. Tot voor kort was hij de 'proever' van dienst. Hij stond letterlijk open voor alles wat grote mensen lusten. Nu valt hij terug op vaste waarden. Toch mogen we niet klagen. Zijn smakenpallet is zeer breed en hij heeft geen directe veto's wat gerechten of ingrediënten betreft.

Voor we richting Saint-Malo trekken, kiezen we nog wat postkaartjes uit voor het thuisfront. Wanneer we ze gaan schrijven, weten we nog niet. Desnoods geven we ze persoonlijk af bij thuiskomst.

Saint-Malo is een middeleeuwse stad op een schiereiland dat strategisch zeer gunstig gelegen is. De inwoners hebben eeuwenlang gevochten voor hun zelfstandigheid en speelden zelfs een tijdje mee met de grote jongens door als republiek te gaan onderhandelen met zeemachten als Portugal. Ook de ontdekking van Canada mag op het conto van Saint-Malo geschreven worden.

De oude stadskern werd in de Tweede Wereldoorlog grotendeels verwoest. Na de oorlog werd het gedeelte binnen de vestingsmuren opnieuw gebouwd in achttiende-eeuwse stijl, met de kenmerkende brede schoorstenen. 

Saint-Malo is vandaag de hemel voor wie shoppen als godsdienst aanhangt. Alle handelaars staan deze middag tot ver op straat met hun koopwaar tijdens een zomerse braderij. 

We wringen ons door de menigte naar het strand. Vanop de dijk hebben we een prachtig zicht op een rotspartij in zee. Daarop torent een burcht uit die in het verleden dienst deed als eerste verdedigingslinie van de oude stad.

De binnenstad is een kruising van Mary Poppinsachtige huizen (met brede schoorstenen), Montmartre-straatjes (met karikaturisten), Provençaalse pleinen (met ontelbare terrassen) en het burchtgevoel van een Gravensteen (met hoge beschermingsmuren). Zeker nu de zon overuren draait, klopt het plaatje perfect.

Onze laatste halte is een nabij gelegen kustdorpje. Cancale staat bekend om zijn fruits de mer en dus kunnen we niet anders dan er op z'n minst enkele oesters te verorberen. Ik zie het finaal nog iets grootser en bestel een volledige schotel zeevruchten die nog lijken te leven op het bedje van zeewier, zó vers. 

Omstreeks half tien kraakt de kiezel voor de laatste keer vandaag. 

We sluiten de avond af in de Bourgogne met een Hautes-Côtes-de-Beaune, een lekkere doordrinkwijn van Françoise en Denis Clair die ik heb meegebracht op mijn eerste wijntrip en nu perfect op dronk is.

20:37 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.