08-08-15

Za 1 aug 2015 - De truc met de Dacia

reisverslagen

De paasvakantie was droogzwemmen, de komende week wacht het diepe sop: kun je met vijf kinderen en twee volwassenen een week op reis met één auto? Dat is de hamvraag die ons bezighoudt momenteel.

De dakkoffer lijkt minder vol dan bij onze trip naar Dinant en dat baart me zorgen. Ook de kleine koffer van de Dacia zit nog niet overvol. Twee opties dus: ofwel zijn we binnen ergens een plooibox of twee vergeten zodat we de komende dagen voortdurend naar de winkel moeten, ofwel zijn we ondertussen zo goed geworden in inpakken dat ons stilaan een plekje op het olympische podium toekomt.

De tweede optie lijkt de meest waarschijnlijke. 

Toen ik in het vijfde leerjaar met de CM naar Wodecq trok, had mijn moeder al dagen vooraf stress om mijn kartonnen koffer in te laden. Het ding was veel te klein en ook zeer onhandig. Ik zat toen meer in met de beschildering van de doos. In die tijd moest iedere prille tiener eenzelfde kartonnen koffer meenemen op dit soort ziekenkas-reizen, ongetwijfeld vanuit een of ander gelijkheidsprincipe. Om de pil een beetje te verzachten mocht iedere jongere zijn doos beschilderen, zodat je je eigen koffer betrekkelijk snel zou kunnen terug vinden in de berg kartonnen dozen. 

Hoe vaak mijn moeder ook probeerde, ze kreeg mijn spullen niet in de zwarte doos met de rode streep. Eerst de grote spullen, dan de kleine. Dan eerst de kleine. Dan in verschillende lagen. Het paste nooit allemaal tussen de zes kartonnen wanden. 

Toen ik thuiskwam van de ziekenkas-reis had ik niet alleen alle spullen terug mee, maar ook een sprei van het kampement waar we logeerden.

Alle speelgoed van de kids zit in een plooibox, basic keukengerei neemt niet eens een box in beslag en omdat Belinda ook de garderobe van iedereen heeft beperkt tot het hoogst noodzakelijke past alle schoeisel van een gezin van 7 in minder dan een halve Ikea-zak. Opnieuw een record, denk ik.

Het inladen van de auto was gisteren in geen tijd gepiept. 

In een dik uur zijn we vanmorgen vertrekkensklaar. De kinderen springen nog wat op de trampoline, terwijl de laatste spulletjes en de frigozak worden ingeladen. We vertrekken iets later dan gepland, maar compleet zonder stress. 

Het voorbije jaar is er bijzonder veel veranderd. Na het gewoel van de eerste maanden blijft nu vooral rust over. Ik heb het gevoel dat de puzzel nu compleet is, al hadden we zelf nooit kunnen denken dat het dekseltje zo goed op het potje zou passen. Ook het samenwonen met z'n zevenen een week op twee, is iets dat ik nooit meer kwijt wil. Iets wat mensen in onze omgeving hoe langer hoe meer beginnen te zien. Dat ik er zo ontspannen en gelukkig bij loop, hoor ik vaak. Dat het zo goed matcht tussen de kinderen. En ik kan ze geen ongelijk geven.

Het is onze eerste grote vakantie samen, in het buitenland. We zetten koers naar een kasteeltje in de buurt van Poitiers in de Loirestreek. Een locatie niet te ver weg, maar ook niet vlakbij.

Geen tv-schermpjes meer in de auto om de lange reistijd te verzachten voor de kids, maar een pak Urbanus-strips, enkele verzamelboeken van de Delhaize, 5 tablets en een klein beetje slaaptekort na een vermoeiende week zorgen ervoor dat we zonder veel vragen en klagen de eerste 400 kilometer kunnen afleggen. De obligate boterhammen met ei worden tijdens de lunchstop afgewisseld met twee soorten pastasalades die nog lekker fris zijn gebleven in de Iglo-koeltas.

We rijden niet de kortste route vandaag, maar wel de route met de laagste kans op file. Parijs laten we met een wijde boog naast ons liggen. We golven in het heuvelrijke landschap via Amiens en Rouen over Le Mans naar Poitiers. Zo'n 100 kilometer meer, maar behalve een wachtrij voor een péage in heropbouw, kunnen we steeds blijven rijden.

De Dacia Lodgy is een vinnig autootje ondanks de draak van een dakkoffer die erop gemonteerd is. Iedereen heeft meer dan voldoende ruimte en ook het mediacenter ziet er prima uit. De offline Spotify-lijst wordt gewoon via Bluetooth door de boxen van de Lodgy gejaagd. De tijd van de kabeltjes is duidelijk voorbij.

En de kids, die kunnen zich ondertussen al niets anders meer inbeelden. Ze zetten de Bluetooth van hun tablets aan, connecteren en spelen samen in een 'wereld'. Waar is de tijd van de Bumba-filmpjes die tot vervelens toe gespeeld werden op de tv'tjes van tante Nadine

Iets voor vijf rijden we via een oprijlaan het kasteeldomein op in Breuil Mingot, een gehucht van Poitiers. Le chateau du Vaumoret is een zeventiende-eeuws kasteel dat de huidige eigenaars sinds 1988 aan het renoveren zijn. Het heeft een centrale binnenplaats: het oudste deel van het kasteel wordt bewoond door de eigenaars, de rechtervleugel is nu ingericht met chambres d'hôtes en de linkervleugel bestaat uit twee gites die voor de komende week de onze zijn.

Een betaalbare gite vinden voor 7 personen bleek niet zo evident. We kozen daarom voor twee aaneengeschakelde kleinere gites met in totaal voldoende ruimte voor iedereen. Belinda en ik nemen de kleinste gite, het hobbit-huisje. Naast een kleine keuken en een kleine badkamer is er ook een kleine slaapkamer, bedoeld voor kleine mensjes blijkbaar, want de oude draagbalken hangen op de eerste verdieping op twee doorgangen onhandig laag, zodat je steeds serieus moet bukken om je hoofd niet te stoten. De gite van de kinderen is een stuk groter, met naast de slaapkamers ook twee eigen salons, een badkamer met jet-douche en een aparte wc.

Isabelle, de eigenares, gidst ons kort maar krachtig van kamer naar kamer en toont ons ook de grote tuin waar een uitgestrekt zwembad fraai afsteekt tegen de oude kasteelmuren. Uiteraard ligt er ook een petanquebaan op het domein, net als een voetbalveld en een basketplek. 

Terwijl Rune, Lars, Finn en ik op zoek gaan naar proviand richten Belinda, Robbe en Lune de kamers in. 

De supermarkt waar we ons eerste vakantiegeld achterlaten, blijkt achteraf gezien een joekel te zijn, met een eigen winkelcentrum en restaurants erbij. Hoe gigantisch het ding ook is, niets staat er logisch bijeen. Rijen kuisproducten staan tussen de rayons met voedingsmiddelen. Producten die je niet nodig hebt, staan op wel drie plaatsen verspreid over de winkel, terwijl wat je zoekt niet te vinden is. De kids gaan mee op queeste en vinden uiteindelijk bijna altijd wat ze zoeken. Al bij al lopen we meer dan een uur rond om een basic boodschappenlijstje af te werken. Ondertussen bereiken elektronische noodkreten me van het thuisfront: "de barbecue wil niet aan". Ook dat nog.

We harken de laatste spulletjes bijeen en rijden terug richting château. De oude, wankele barbecue blaast ondertussen een flauwe rookpluim de Franse lucht in. Belinda heeft de oldtimer dan toch in gang gekregen.

Na de barbecue duiken de kids nog even in het zwembad. Het water is koud, maar dat kan de jonge soort niet deren. 'Bommetje!'

De vakantie is begonnen.

23:00 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) | Tags: reisverslagen |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.