08-11-16

Ma 31 oktober 2016 - The times they are a-changin' in Paris

IMG_0281.JPG

We lieten de kinderen de keuze enkele maanden geleden: willen jullie deze zomervakantie een weekje naar een gite met een zwembad of liever in de herfstvakantie op reis? 

De overvolle zomeragenda met reeds geplande kampen, uitstappen en andere reizen maakte de keuze voor hen iets waar ze niet wekenlang voor in conclaaf moesten. De unanieme beslissing lag er nog voor de vraag goed en wel was uitgesproken. Een extra week 'vakantie' zou de minderjarige gezinsleden zo uitputten dat er hoogstwaarschijnlijk zuurstofflessen aangerukt dienden te worden om in dat geval de eerste schooldag na de zomer te overleven. 

De Allerheiligenvakantie zou er eentje worden met zwarte, ronde oortjes, prinsessenkleedjes, sensationele attracties en ander fraais. Disneyland stond met stip op één bij iedereen, al had Lars evengoed een weekje Efteling willen boeken. Lars is de dromer van het gezin die bij tijden in een sprookjeswereld leeft. Kaatsheuvel moet een beetje thuiskomen voor hem zijn, denk ik. 

Rune en Robbe hadden nog een add-on in gedachte bij al dat Disney-geweld: een aantal dagen Parijs. Niemand van de kinderen had de lichtstad al eerder gezien en, los van het fortuin dat je nodig hebt om een week op het domein van Assepoester door te brengen, we vonden een cultureel kantje aan de reis een prima idee. Een weekje Frankrijk dus met drie dagen lichtstad en vier dagen Mickey en z'n vrienden.

Ons eerste grote reisavontuur met z'n zevenen vorige zomer moesten we nu anders aanpakken. Met een giga dakkoffer de parking van een Parijs hotel binnenrijden zou immers heel wat herrie geven en boze blikken van de conciërge als die zijn openklapslagboom enkele meters verder zou moeten oprapen. Alle bagage voor een week ìn de auto dus, in plaats van erbovenop. Een opdracht om u tegen te zeggen. De jassen onder de kont, de wijnflessen in de netjes achteraan de voorste zetels, iedereen één rugzak tussen de benen en voor de rest niks. 

Voor de meeste kids is dat geen probleem: tenzij een externe kracht hen hierom verzoekt, dragen ze een week lang exact dezelfde kleren. Gelukkig hebben ze 'the force with them' om hen diets te maken dat ze op z'n minst proper ondergoed en sokken moeten meenemen voor een week, samen met maximum drie outfits. Finn was als eerste klaar met z'n taakje om z'n rugzak in te pakken. Hij was over heel de lijn geslaagd en had alles ingepakt volgens de instructies, wat zeer lovenswaardig is, wetende dat hij doorgaans op dagbasis meer van outfit wisselt dan Beyoncé tijdens een extravagante show in het Sportpaleis. 

Een offline Spotify-playlist met Franse chansons en de Tijdloze gunt ons een reclame- en leuterendepresentatorvrije rit richting Franse hoofdstad. Steeds vaker kies ik voor de rust van de playlist dan voor de paar liedjes die er nog tussen de reclameblokken en zinloze telefoongesprekken met luisteraars door worden gespeeld.

Les Champs-Elysées van Joe Dassin, het nummer dat door Rune en Lars nu al enkele weken geneuried wordt, trapt de playlist en ook de vakantie in gang. Dassin is een Franse grossier in het betere smartlappenwerk. Hij schreef enkele decennia geleden ook L'été indien. De nazomer die we dit jaar meemaken, boost het vakantiegevoel eind oktober naar ongeziene hoogten. Overal waar we rijden, kleurt het gebladerte 50 tinten oranje, rood en geel. De temperatuur is 's ochtends kil, alsof de weergoden ons voorzichtig willen laten wennen aan een eerste winterprik, maar nog geen drie uur later gaan we flirten met 20 graden op de thermometer. 

Op de achterbanken van de Dacia blijft het rustig. De kinderen proberen zolang ze kunnen de mobiele data tot aan de landsgrens op te souperen. We zitten met een native digitale generatie thuis. In totaal circuleren er 7 tablets bij ons en 5 gsm's. De onfortuinlijken die nog niet over mobiele data beschikken, surfen letterlijk over de schouders van de anderen mee.

De grens met Frankrijk betekent voorlopig nog een onoverkomelijke extra kost om mobiele data te verbruiken. Of we al bijna aan de grens zijn, is dan ook de meest gestelde vraag in de heenrit. 

Toch breekt het vakantiegevoel pas los wanneer Lars vaststelt dat we vertragen om een ticket voor de péage te nemen. 'Jeuj, de péage, nu zitten we écht in Frankrijk!'

De voorbije maanden waren redelijk slopend met de switch naar een zelfstandigenbestaan, enkele grote opdrachten, mijn eigen project dat hoe langer hoe groter wordt en de verhuis van de moeke die er tussen is komen fietsen. Ik voel aan alles aan dat ik steeds meer nood heb aan rust. Vorige week nog ben ik er even tussenuit geglipt om op een strand in Zeeland te gaan uitwaaien. Na zo'n moment kom je opgeladen terug, zeker met Orlandus Lassus als reset-knop.

Of een citytrip in combinatie met een pretparkmarathon van vier dagen hetzelfde heilzame effect zal hebben, daar heb ik sterk m'n twijfels over. Een citytrip is op zich zwaar, want een mens legt wat kilometers af en doet wat indrukken op tijdens een blitzbezoek aan een stad. Pretparken zijn voor mij ook absoluut geen oord van plezier, integendeel: eindeloos gegil, mensenmassa's die krioelend zich een weg banen tussen attracties, eindeloos lang wachten voor enkele minuten plezier, nee, mij doe je geen cadeau met deze in beton en staal opgetrokken ecosystemen waar broodjes lijken op de sponsjes waar je je autoruiten mee kuist en de meest eenvoudige frisdrank al gauw 4 euro kost, laat staan dat je er een deftig glas wijn kunt drinken. 

Ik begin mijn vakantie dan ook met een grote scepsis. Een schrik zelfs dat ik nog meer uitgeput zal terugkomen dan ik eraan gestart ben. 

We zetten koers naar Parijs. De stad ligt elk jaar weer een stukje dichter bij Zoersel, althans zo lijkt het. Het fijne cruisen over het Franse asfalt heeft daar ongetwijfeld mee te maken. Het is een stuk van de vakantie dat ik niet zou willen wegknippen, omdat het de vakantiebatterijen al grotendeels oplaadt nog voor de vakantie begint. 

De Parisiens die we enkele uren later tegenkomen op straat, hebben deze oplaadbeurt duidelijk gemist en lopen met hun smartphone en een externe batterij die dubbel zo groot is als de telefoon zelf met het hoofd neerkijkend tegen iedereen aan die ze tegenkomen. 

De omzet van de externe batterijenfabrikanten is deze zomer met 400% toegenomen door de Pokémon Go-rage. Iedereen ging op zoek naar virtuele nostalgie maar stelde al snel vast dat de data en de batterij van zijn telefoon er razendsnel door ging. Jongeren, maar ook massa's volwassenen kwamen er dan wel door op straat, in de ontwikkeling van de mens zal de zomer van 2016 voor toekomstige biologen gebrandmerkt zal staan als het moment waarop de mens opnieuw meer gebogen door het leven is beginnen gaan. Terug naar af dus in de ontwikkeling van aap tot mens. De Pokémon-nek zal de muisarm en de tenniselleboog snel voorbijsteken in menig kinesistenpraktijk.

Het hotel waar we verblijven de komende dagen is een basic Ibis hotel. We parkeren de auto in de enorme garage onder het hotel en laten hem daar tot we naar Disneyland gaan.

Drie kamers hebben we geboekt: twee voor de kinderen en een voor ons. Het is de eerste keer dat de kinderen een hotelkamer delen zonder dat we er zelf bij zijn. De kamers liggen vlakbij elkaar en in gevallen van broedermoord, uitgetrokken plukken haar of ander jolijt is een snelle interventie mogelijk.

Voor we de dichtstbijzijnde metro induiken, kronen we onszelf als Burger Kings met bijhorende kartonnen kronen. Binnenkort zal België eindelijk ook overspoeld worden door de betere burgerrestaurants nu Burger King de Quick-keten heeft overgenomen. Quick is een concept dat ik nooit echt goed begrepen heb: het vlees van de burgers smaakt naar niets, de frieten zijn verlept en frietsaus kennen ze er niet. Vreemd toch, als je een burgerrestaurant hebt, niet?

Dé associatie die kinderen maken met Parijs is by far de Eiffeltoren.

Bij de meeste gebouwen kunnen de kinderen zich iets voorstellen bij de reden waarom ze er gekomen zijn. Bij de Eiffeltoren begrijpen ze het praktisch nut niet. De vergelijking met het Atomium maakt een en ander duidelijk, maar toch verwonderen ze zich erover dat er zoiets groots werd neergepoot voor één evenement, de wereldtentoonstelling van 1889.

Het stalen gevaarte is als bekendste hotspot van Parijs de gedroomde plek voor een aanslag. Bij aankomst worden we gescand en andere bezoekers moeten hun bagage openen. Het gaat gelukkig goed vooruit, maar de tijd dat je ongehinderd tot onder het gevaarte kon wandelen, is duidelijk voorbij.

Nog even een groepsselfie onder de toren voor we naar de Arc de Triomphe wandelen. De indrukwekkende poort werd in opdracht van Napoleon gebouwd na de overwinning in Austerlitz. Architect Haussmann liet hierop een groot stuk van Parijs herbouwen zodat grote lanen ontstonden. Volledige wijken werden afgebroken.

Van de charmante boulevard schiet nog maar weinig over. De Champs-Elysées is nu een dure winkelstraat met enkele terrassen waar je je blauw betaalt voor een soda of een glas wijn. De lui die er hun Bentley kopen, draaien er waarschijnlijk hun hand niet voor om. Met ons zevenen kijken we wel op de uitgaven.

Om de tijd iets of wat onder controle te houden, besluiten we een stukje met de metro af te leggen tot aan de Tuilerieën. Voor de meeste kinderen is het de eerste vakantie dat ze met de metro rijden. 

'Waar moeten we afstappen?'

Met vijf kinderen op reis gaan, betekent dat je meestal vijf keer iets moet uitleggen voor iedereen het gehoord heeft. Om de een of de andere reden blijkt er bovendien iets mis met het kortetermijngeheugen van de jongeren van nu, want even later kun je opnieuw exact hetzelfde zeggen om het daarna nog eens vier keer te herhalen. Wat we nu gaan doen, is veruit de meest gehoorde vraag, gevolgd door 'waar moeten we afstappen?', 'hoe laat is het?', 'wat gaan we eten?' en 'wanneer gaan we eten?'.

De tijd van de achterbankgeneratie is voorbij. Deze generatie, de externgeheugengeneratie, doet voor bijna alles een beroep op externe bronnen zonder zelf iets op te slaan, wat hen klaarblijkelijk ook ontslaat van de moeite om eerst zelf even na te denken alvorens een vraag te stellen aan anderen die op dat moment met iets anders bezig zijn zoals het beantwoorden van vragen van andere kinderen. 

In de najaarszon genieten we van een glas rosé en de kids van een frisdrankje. De houten chalet in de tuin van het Louvre doet gouden zaken met dit mooie weer. 

Ondertussen gaan we online op zoek naar een eetadres voor vanavond. Sinds een jaar ben ik fan van TripAdvisor. De kinderen hebben zin in Italiaans, 'Chez gusto' krijgt op Tripadvisor goede ratings en commentaren, dus twijfelen we geen moment om er naartoe te gaan, zeker omdat het vlakbij ons hotel ligt.

Daar waar restaurants in het verleden peperdure advertenties moesten plaatsen, zijn het nu vooral de social media en de daaraan gekoppelde apps die het 'm doen, of om het met de woorden van een Nobelprijswinnaar literatuur te zeggen: the times they are a-changin'. TripAdvisor laat ook weten dat Uber ons voor 4,5 euro in 3 minuten tot aan de voordeur van het restaurant brengt. Uber, ook een relatief nieuw bedrijf dat in geen tijd het grootste taxibedrijf ter wereld is geworden zonder zelf ook maar over één taxi te beschikken.

Chez Gusto oogt klein, wanneer we door de vitrine naar binnen kijken. Wanneer we met z'n zevenen binnen staan, blijkt het ook heel klein te zijn. De zaak is meteen voor de helft gevuld.

Het is Halloween vanavond. De gastvrouw van dienst is volledig opgetuigd als vampier. Even later komt ook de gastheer aan onze tafel verkleed als monnik. Is het dat Halloween zo leeft als verkleedavond in Parijs of hebben de eigenaars van het Italiaanse restaurant er bij hun vast cliënteel vooraf reclame voor gemaakt, want zowat iedereen die de zaak binnenstapt is verkleed. Één koppel ziet er qua outfit nog redelijk normaal uit, maar beiden dragen ze een bordje met 'naturisten in staking!'

Iedereen krijgt snoepgoed van de gastvrouw. Wij ook trouwens, die niet meedoen, maar wel genieten van de setting.

Over het eten kunnen we kort en duidelijk zijn: bij Chez Gusto eet je lekkere, vers klaargemaakte gerechten aan een zeer lage prijs. De hoeveelheden zijn copieus te noemen. De 'kleine' pizza's van de kids hebben volgens de kaart een diameter van 31 cm, volgens de politie ruim 40 cm. De risotto met eend smaakt voortreffelijk net als de penne met paddenstoelen en de penne carbonara. En voor de prijs moet je het al zeker niet laten: een dikke 70 euro, inclusief een degelijke fles bordeaux.

Aan tafel begint het ene na het andere kind in de ogen te wrijven. De optie om na het eten nog een boottocht op de Seine te maken, parkeren we voor een andere dag.

20:45 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.