15-11-16

Vr 4 nov 2016 - Cafeïnevrij en ook bijna wijnvrij wachten bij Disney

IMG_1049.JPG

De wekker is nodig om ons uit onze winterslaap te halen. Een dag pretparkplezier en we zijn met moeite uit ons bed te krijgen. Dat belooft voor de komende dagen.

Het is een stuk kouder dan gisteren en de lucht kleurt onheilspellend grijs. Het is een soort novembergrijs dat je fijn vindt als je gezellig binnen kunt blijven met de warmte van de houtkachel als lazy partner.

De vuurplek van het cowboydorp waar we verblijven, is verlaten.

Volgens het geplastificeerde grijze kaartje dat we gisteren bij de check-in ontvingen, worden we tussen 9 en half 10 aan het buffet verwacht. De eetzaal krioelt van het volk. Het moet hier goed vertoeven zijn, overtuig ik mezelf.

Een blik op het schamele ontbijtbuffet doet me snel van gemoedsrust veranderen. Waar de rest van het hotel baadt in westernstijl, is er in het buffetaanbod weinig van te merken. Onsmakelijke afbakbroodjes, twee soorten vlees, geen kaas, cornflakes en een arsenaal Danone-zoet. Geen eitjes, spek, worst, bonen of andere vetzakkerij die ons, cowboys met een stevige ochtendtrek, zou kunnen plezieren.

We nemen een natte plateau van een van de torens met plateaus die al een tijdje staan te drogen na een machinale wasbeurt. Afbakbroodjes die lekker wak worden, terwijl je je een weg moet banen tussen de andere cowboydorpelingen die het buffet bestormen als uitgehongerde wolven, daar word ik niet direct vrolijk van.

Wanneer we onze andere reisgenoten terugzien aan de ingang van de Disney Studios begint het licht te miezeren.

‘Gelukkig dat je je jas draagt, hé Lune?’

De prille tiener kijkt haar moeder koud aan. In een film zou nu een flashback volgen waarin je Belinda en Lune ziet strijden over het nut van het dragen van een jas. Een strijd die uitloopt in luid getier en gebrul van het kleine blonde meisje die finaal het onderspit moet delven voor de wijze, rechtlijnige ouderlijke raad. Ook al heeft ze uiteindelijk moeten inbinden, we zullen nog even moeten geloven dat ze dit niet uit vrije wil heeft gedaan.

Het gezicht van Lune blijft nog even op buiig staan, net als het weer zelf.

Het is opvallend drukker dan gisteren. Aan Ratatouille staat er een wachtrij van 75 minuten en zelfs voor het bekomen van een fast pass voor de attractie moet je aanschuiven. Aanschuiven om vervolgens nog eens aan te schuiven. Ik hoop dat we in een candid camerashow terecht zijn gekomen.

Rune ziet gelukkig dat er ook een ‘single row’ is, waar de wachttijd maar vijf minuten bedraagt. We kunnen dan wel niet samenzitten, maar we hoeven niet lang aan te schuiven.  Een dikke tien minuten later (de Disney-klok werkt nog steeds niet), vliegen we door keukens en onder tafels door met onze 3D-bril. De attractie is best amusant, maar ik zou me toch redelijk bekocht voelen om hier 75 minuten voor aan te schuiven.

De Studio Tram Tour is een veilige rondrit achter de schermen van de filmwereld in een overdekte uit de kluiten gewassen tram. De wachttijd valt hier reuze mee. We schatten dat er nog één tram voor ons moet inchecken en dan zijn wij aan de beurt. Enkele minuten later klinkt eerst een Franse en daarna een Engelse onheilstijding door de speakers. Eén van de vorige trams heeft een technisch defect en dus moeten we … je raadt het nooit … wachten.

Een half uur later zijn we eindelijk aan de beurt. De tramtour leidt ons via allerlei filmattributen en decorstukken met authentieke auto’s naar een knappe set met explosies en watervallen. Echt de moeite voor een pretparkbezoeker die niet zo tuk is op brute rollercoasters.

Terwijl iedereen daarna kurkentrekkers draait in de Rock 'n' Roller Coaster starring Aerosmith geniet ik van een koffietje in de overliggende eettent. De koffie is nog net warm als ik uiteindelijk mijn bestelling kan betalen. En dat terwijl er slechts twee klanten voor mij zijn.

In The Art of Disney Animation ontdekken we het geheim van Disney-tekenfilms: hoe worden figuurtjes bedacht en hoe vertel je een verhaal in Disney-stijl? Het recept is eenvoudig. Je gebruikt steeds dezelfde elementen: een slechterik, een koppeltje, een geliefd personage dat sterft of dreigt te sterven, finaal gevolgd door een happy end. Een goede oude Shakespeare dus, al sterven bij Disney Romeo en Julia nooit om de kinderzieltjes niet te veel ondersteboven te halen.

We zijn ondertussen een stuk over de middag en verlaten de Disney Studios even om bij Annettes langs te gaan. Annettes is een burgerzaak die compleet gestyled is zoals eetzaken er volgens onze fantasie uitgezien moeten hebben in de jaren 50 in de United States. Semi-vintage meubeltjes, zwart-witte ruitjesmotieven, een gezellige jukebox en serveuses op rolschaatsen die met grote dienborden vol burgers rondsjezen tussen de vele eetlustigen. Reeds na een half uur krijgen we een tafeltje toegewezen.

Het burgeraanbod ziet er zeer smakelijk uit in de beschrijving. Er zijn zeer vreemde combi’s te krijgen, zoals een avocadoburger met guacamole.

Niet dat de burger slecht was, maar hij voldeed niet echt aan mijn verwachtingen. Het broodje was een sponsje met een flinterdunne gladde ‘korst’, het vlees was ok, maar niet bijzonder en de guacamole heb ik niet geproefd.

Ik voel me hoe langer, hoe meer een zeur in het gezelschap. Toch probeer ik mijn stijgende frustratie naar m'n reisgenoten onder controle te houden om hun plezier niet te vergallen. De kids en Belinda genieten immers wel onwaarschijnlijk van het pretpark.

De kinderen leven helemaal op in de shops van Disney Village tussen de Star Wars-goodies, de monteerbare laserzwaarden, de bergen knuffels en de wonderlijke creaties in de Legoshop. Toch wordt er nog maar weinig gekocht. De kids zijn nu bezig met een grondige prospectie zodat ze zondag langs de juiste winkels kunnen gaan om hun finale slag te slaan.

We keren terug naar de Studios, want blijkbaar is Mickey en de magiër een prachtig spektakel waarvoor iedereen in de rij staat.

Ik ben zelf niet zo’n musicalfan omwille van het eindeloze gedans en gespring tussen de zangstonden door, maar deze Frans-Engelse show zit best goed in elkaar. Opnieuw surfen we door enkele bioscooptoppers van de Disneystal zoals Aladdin, Frozen en The Lion King. De choreografie is perfect getimed, het decor wordt creatief ingezet en de acteurs die de personages tot leven wekken, gaan keihard op in hun rol. De twee dansers die de kop en de kont van de zebra uit de Lion King spelen, wacht een roemrijke toekomst in het cabaret. 

Enkele maanden geleden bezochten we voor het eerst Phantasialand, als voorbode voor de pretparkmarathon die we nu beleven/ondergaan*. We waren nog maar net het park binnen of de kinderen hadden al een eerste attractie in het vizier met een wachttijd van maar vijf minuten. Ik geef toe dat ik niet echt oplette toen we via een lange weg met een loopbrug finaal een burcht binnen wandelden en moesten gaan zitten in zetels met stevige beugels die over onze schouders werden getrokken. Ik weet nog dat ik net iets begon te vertellen toen we met een rotvaart de lucht in werden geschoten. Er scheen geen einde te komen aan de lancering. Mocht ik m’n ogen open gehad hebben op dat moment zou ik ook wel gezien hebben dat we ondertussen nog lang niet halfweg Mars waren, ook al voelde ik de rode planeet al bijna. En net op het moment dat ik dacht dat het niet erger kon, stopten de zitjes bruusk. Ondertussen had zelfs ik al door dat er ook een weg terug moest volgen. De hoop dat de attractie alleen in stijgende zin weerzinwekkend zou zijn, werd onverbiddelijk platgeslagen toen de bakjes pijlsnel weer naar beneden vielen, opnieuw naar boven schoten en nog eens naar beneden raasden. Welke gek vindt zoiets uit? De kinderen waren enthousiast, al vond iedereen met Disneylandervaring de Tower of Terror in de Disney Studios een stuk spectaculairder.

Koffietijd dus, wanneer de kids hun zorgeloze leven riskeren op de Tower of Terror en er nog plezier aan hebben ook.

In de overdekte inkomhal van de Studios proberen Belinda en ik een koffie te pakken te krijgen. De wachtrij aan de koffiestand gaat echter zo tergend traag dat cafeïnevrij moeten terugkeren naar de attractie om de kinderen op te wachten. Uiteindelijk blijkt dat we nog gerust hadden kunnen genieten van een espressootje en zelfs nog een keer hadden kunnen aanschuiven, want de vooropgestelde wachttijd aan de Tower of Terror is geen 20 minuten, maar een klein uur. Op de tv’tjes met de foto’s die getrokken worden in de attractie zien we geen van de 5 kinderen verschijnen. Er zal toch niet echt iets misgelopen zijn?

De andere bezoekers zijn al even uitgelaten als onze kids op die bangelijke augustusdag wanneer ze de toren verlaten. Na een halfuur wachten zien we ze eindelijk verschijnen op een schermpje. En inderdaad, geen spat schrik.

En om aan te tonen dat ze nog lang niet genoeg hebben van supersnelle attracties, gaan ze nog twee keer in de Space Mountain, weer zo’n ding waarin je wordt afgeschoten.

Ook mijn tweede poging om een koffietje te bekomen, valt in het niets. De wachtrij aan de kassa’s van Café Hyperion moet niet onderdoen voor die van daarnet.

Terwijl de kinderen voor een tweede keer gelanceerd worden, valt de regen met bakken uit de lucht.

Net voor we naar het restaurant van ons hotel trekken, kunnen we nog net de lichtshow op het kasteel meepikken. In tegenstelling tot het vuurwerk gisteren is alles nu wel perfect getimed. De waterspuwers spuiten metershoge waterkolommen de lucht in op maat van de muziek en ook het vuurwerk volgt naadloos de happy grooves.

Omdat we stilaan verkleumd raken en de mensenmassa voor willen zijn, verlaten we iets voor het einde van de show het park. 

Wanneer we de eetzaal binnenkomen waarin we vanmorgen copieus (not!) wakke afbakbroodjes hebben gegeten, dienen we deze keer niet voucher 37bis tot 44bis te tonen aan een jongedame die naar vertrouwde Disneytraditie al heel de avond staat wortel te schieten, want deze maaltijd hebben we niet vooraf betaald, wel gereserveerd. De vouchers zijn er niet, de dame staat er wel. Met onze reservatie is gelukkig niets mis, we kunnen binnen. So far, so good.

De eetzaal in het hotel biedt ’s avonds alleen een dinerformule in buffetvorm aan, à la carte kun je er niet eten en er is ook maar één formule mogelijk. Waarom we ons eerst tussen allerlei linten moeten wringen om echt binnen te geraken en waarom er na al dat gehaarspeld opnieuw een medewerkster ons staat op te wachten om ons een groen armbandje om te doen, is me een raadsel.

Voor we aan het buffet komen, moeten we langs de kassa passeren. We hebben er geen idee van wat we van het buffet mogen verwachten of wat we willen drinken bij het eten. Een oudere, uitgebluste Disneymedewerker die ondertussen geen Mickey of Donald meer kan zien, kijkt ons ongeïnteresseerd aan van achter zijn kassa. Hij zegt niks.

Als we met z’n zevenen nogal dicht in z’n comfort zone komen omdat een gevoel van honger zich meester maakt, zegt hij ijskoud dat er een drankje is inbegrepen in het buffet. Waar is de tijd dat je in Frankrijk wijn kon tappen in een karaf (of zelfs in de beschikbare vazen tijdens uitstappen met de lerarenopleiding, maar dat is een ander verhaal)? Nee, frisdrank kun je kiezen.

'We willen graag wijn bij het eten.'

De man heeft er genoeg van. Wat een vragen stellen die toeristen, toch? Wijn, godbetert!

Du vin? Cabernet sauvignon?

Hij gorgelt een druivensoort en gaat ervan uit dat we zomaar ‘oui’ antwoorden. Waar staan we? Op een vleesmarkt of wat?

Uiteindelijk krijgen we een kaart van de kamerplant.

Ik neem m’n tijd om te kiezen, duidelijk tot ergernis van de verlepte kassier. Doodjammer is het dat er geen mensenrij achter ons staat zoals bij elke andere attractie in het park, anders zou ik ondanks de honger m'n plezier halen uit een rondje eindeloos kiezen, twijfelen, veranderen en opnieuw kiezen van wijnen alvorens een flesje af te rekenen. Tot de man er krankjorum van zou worden. Twee dagen Disneyland doen iets met een mens, dat is duidelijk.

We rekenen af. In totaal betalen we 180 euro zonder ook maar te weten wat we mogen verwachten.

Een tafel wordt ons niet toegewezen, we moeten rechtstreeks naar het buffet waar opnieuw kletsnatte plateaus ons netjes gestapeld in 6 torens staan op te wachten. Ook het bestek is nat en verre van schoon. Ik schuif twee stuks opzij voor ik een propere vork en een gaaf mes op mijn met een papieren serviet gedepte plateau leg.

Het buffet is gelukkig een stuk gevarieerder dan de koolmijnenkost van vanmorgen. En er is voor elk wat wils. Wil je ranzig, dan vind je effectief heel gore worstjes en lauw geworden bain-mariekost. Maar, eerlijk is eerlijk, ik eet ook lekkere hapjes vanavond, zoals een mooie visterrine en ook enkele kazen zijn best lekker.

Finaal krijgt de ongezellige eetzaak Tripadvisor-gewijs toch net een onvoldoende wegens het complete gebrek aan service en gastvrijheid. ‘Sfeer en gezelligheid’ heet dat tegenwoordig.

Voor ze onder de wol gaan, duiken Rune en Finn nog even in een warm bad om terug op temperatuur te komen. Voor de tweede dag op rij gaat iedereen vroeg op stok. 

_____________________

*(schrappen wat niet past)

01:59 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.