Weblog Tom Sleeuwaert

Vr 5 augustus 2011 – Ridder Rune en ridder Finn

noreply@skynetblogs.be (Tom Sleeuwaert) — Sun, 21 Aug 2011 15:26:07 +0200

’s Ochtends wekt de regen ons uit onze slaap. Hoogst ongebruikelijk zo in de morgen, maar dan hebben we dat ook eens meegemaakt.

Omdat we volharden in de vakantiesfeer zetten we de parasol open om ons tegen het smossige weer te beschermen. De cirkel lijkt rond: smossig vertrekken naar la douce France en al even druilerig terugkeren. Het lijkt alsof de weergoden ons duidelijk willen maken dat onze tijd gekomen is. Weg uit dit paradijs!

Maar dat is buiten de wonderlijke regio gerekend waar we in vertoeven. Regen komt hier zeer snel maar is al even snel weer weg, net als de voortdurende vetes die Rune en Finn kunnen uitvechten. De ene minuut spelen ze broederlijk samen, een ogenblik later staan Romelus en Remus tegenover elkaar.

Terwijl mama de reisuitzet bij elkaar zoekt zodat ik die even later samen met de 25 kartons wijn en de 25 liter wijn in bibe kan opvouwen in de C8, trek ik met Rune en Finn naar het laatste wijndomein uit de buurt. De wijnboer van de vrouwenwijn waar Els zo verlekkerd op is, woont immers vlabij. Ik tel 36 euro neer voor 12 flessen. God, wat ga ik het hier missen!

Tegen dat de reisspullen in de auto zitten, haalt de zon de bovenhand. Ze trekt de thermometer al snel naar een aangename 28 graden. Niet slecht om de vakantie af te sluiten.

Zoals beloofd trekken we naar het grote meer vlakbij onze gite om de shock met de lange autorit van morgen nog iets groter te maken. Rune microgolfovent al een hele tijd over een tochtje op het meer per waterfiets. We trappen ons suf op de vergane-glorie-trappers van het meertje en schrikken enkele eenden op met ons eindeloze getrap.

Daarna genieten pa en ma rustig op een bankje na van de voorbije twee weken, terwijl de kinderen Romelus-en-Remus spelen aan de waterlijn. De tijd is voorbij gevlogen. Het lijkt wel of we ondertussen een half jaar weg zijn, en toch zijn het maar twee weken.

Twee verschillende vakantiebestemmingen combineren is op zich een zegen omdat je zo twee compleet verschillende werelden in één vakantie hebt. Anderzijds was de reden waarom we de twee regio’s combineerden in één vakantie compleet onterecht: er is immers meer dan voldoende te doen in de Loire en in de Lot-et-Garonne om er een volwaardige vakantie van twee weken, zelfs twee maanden aan te besteden.

Na een slaatje in de gite (want de ijskast moet nu echt wel leeg) trekken we naar het stadje waar we onze tweede vakantieweek begonnen: Tournon d’Agenais. Het bastidestadje is bevolkt door middeleeuwse figuren: kasteelheren, ridders, jonkvrouwen en narren. Ze zorgen voor een gezellige sfeer op het kleine plein. Zelfs de serveuses van de verschillende restaurantjes en bistrootjes zijn getooid in een middeleeuws plunje.

Rune en Finn worden uitgedaagd om in riddertenue elkaar te lijf te gaan. Finn gaat hier volgaarne op in, maar moet, ondanks redelijk wat uithalen naar Rune, toch het onderspit delven: zijn zwaard gaat genadeloos tegen de vlakte. Zoals het elk herengevecht betaamt, worden zowel heer Romelus als heer Remus tot ridder geslagen. Een fris ijsje is hun beloning.

’s Avonds zet ik me op ons terras voor de laatste keer aan de laptop voor het schrijven van een deel van het reisverslag, geaccompagneerd door een heerlijke rosé uit de Loire.

Ik zal het missen dit leven, ik kijk alvast uit naar de zomer van 2012.

Do 4 augustus 2011 – Mee het bad in

noreply@skynetblogs.be (Tom Sleeuwaert) — Sat, 20 Aug 2011 13:54:07 +0200

Gezien het late uur van aankomst gisteravond, blijven we langer dan voorzien in ons bed liggen. Het programma van vandaag zal ingekort moeten worden.

Ik kijk nog even op internet wat écht de moeite is, zodat er vanmiddag ook nog zwembadtijd voor de kinderen overblijft, en ik kom uit bij Château de Bonaguil nabij Fumel. Een oud dertiende-eeuws kasteel dat in de daarop volgende eeuwen verder werd uitgebreid zodat het nu groots uittorent boven de bosrijke omgeving.

Het wordt het laatste uitstapje van de vakantie want in één moeite heb ik ook het volledige programma van morgen geschrapt, zodat we rustig de tijd hebben om in te pakken en nog eens met de kinderen naar het grote meer van Montaigu-de-Quercy te trekken.

We zijn begonnen in een pittoresk kasteeltje (Château de Guignes) en eindigen nu ook onze vakantie in een kasteel, een indrukwekkende burcht bovenop een groot rotsmassief.

We struinen rond in de diepe kelders tussen de rotswanden, we klimmen tot het hoogste punt om te genieten van het weidse uitzicht. De akoestiek van kleine kamertjes, maar ook van de waterput testen we op z’n Paul Severs.

Na een lange middaglunch (niet omwille van het aantal gangen, wel omwille van de trage bediening) en het proeven en inkopen van de laatste twee kartons Cahors, is het pooltime.

Een zwemmer ben ik niet en zal ik nooit worden. Dat Rune en Finn waterkiekens zijn, hebben ze volledig van Els overgeërfd. Vandaag ben ik echter overstag gegaan en ben ik na redelijk permanent zeurderig verzoek van Rune (te vergelijken met het gezoem van een oude microgolfoven) mee het water in gegaan.

Onze Nederlandse buren waren er ook.

Tussen de soms wel lange verhalen van de Nederlandse buurman door (te vergelijken met het gezoem van een oude magnetron) kom ik toch nog aan ploeteren toe.

Ter compensatie gooi ik ’s avonds een extra handje ‘geburenkruid’ op de barbecue.

Wo 3 augustus 2011 – Van fake naar authentiek in 12 uur tijd

noreply@skynetblogs.be (Tom Sleeuwaert) — Thu, 18 Aug 2011 22:24:53 +0200

Rune en Finn lopen al een dikke week hoogzwanger van wat er vandaag op het programma staat: een bezoek aan Walibi nabij Agen. Een dag vol avontuur en massa’s waterattracties, dat kan niet anders dan een hit worden, aldus de website van het pretpark.

Toch raad ik aan dat mijnheer Walibi eens bij zijn Vlaamse collega’s G. Verhulst en H. Bourlon op stage gaat.

Rune blijkt ineens twee centimeter te klein voor attracties waarin hij zich in België ondertussen al een jaar de longen uit het lijf roept. Geen Vliegende Hollander dus en ook geen achtbaan. Tranen en droevige gezichten horen niet thuis in een pretpark, mijnheer Walibi, tenzij wanneer kinderen, ondanks de waarschuwende woorden van hun ouders, in hun uitbundigheid onderuit gaan als ze te snel van de ene attractie naar de andere rennen. Tranen en pruillippen zijn ook niet ver weg, mijnheer Walibi, als verschillende attracties niet blijken te werken of er onbemand en desolaat bijliggen. Geen vliegtuigjes dus, geen stoeltjesmolen en, ramp o ramp, ook geen boomstammen.

Toen ik twee jaar geleden voor het eerst mee naar Plopsaland ging, was ik op het einde van de dag zo mogelijk nog enthousiaster dan de kinderen, niet omwille van het pakje van Mega Mindy of de handshake met Piet Piraat. Wel omdat Plopsaland een pretpark is waar alles op punt staat: geen lange wachtrijen (toch niet die keren toen wij er waren), Studio 100-muziek van alle tv-figuren die in een klassieke uitvoering als muzak door de boxen in heel het park weerklinkt, prachtig geënsceneerde sprookjesdorpen en avonturengrotten, en ga zo maar door. Over alles hebben Samson en co nagedacht. De prijs is er wel naar, maar wat je krijgt in De Panne, daar ben je voor hetzelfde geld per kind na een uur mee rond op een kermis waar helemaal niks te beleven valt.

In Walibi heeft men nieuwe figuurtjes gemarketingd om de pretparkfamilie nieuw leven in te blazen: enkele hippe muzikanten die ook in levende lijve in het park rondlopen en zelfs rondrijden op een soort van quads, want zoals ik al zei: ze zijn hip. Ze hebben een even hip Engelstalig nummertje als kenwijsje, een popnummertje dat de eerste keer fris klinkt, maar na een tijdje begint te vervelen en zelfs gaat storen. Toch hoor je het overal. Bij elke attractie, maar ook tussen attracties in wanneer de hippe figuurtjes per quad aan een van de vele podiums aankomen, onmiddellijk een plastic gitaar erbij nemen en voor de elfendertigste keer het nummertje playbacken. In de 4D-cinema (met rook, extra lichteffecten en wind in de zaal) is zelfs een film van een kwartier rond het nummertje gebouwd.

Wat me nog het meest stoort is de dodelijke inefficiëntie van het personeel dat de attracties bemant en bejuffrouwt. Alle attracties hebben een aparte in- en uitgang en hebben een plaats waar de volgende wachtenden alvast kunnen gaan staan zodat ze onmiddellijk kunnen instappen wanneer de rest is uitgestapt, alleen: deze nochtans beveiligde wachtplaats wordt niet gebruikt. Voor elke rit wordt zo vijf minuten tijd verloren met het aantal mogelijke passagiers te tellen, ze rustig een plaatsje te laten zoeken, de veiligheidsbeugel te controleren, vast te stellen dat sommige wagentjes nog leeg zijn omwille van een verkeerde telling, opnieuw naar het begin van de wachtrij te lopen om alsnog twee tot zes extra mensen toe te laten. Wat is nu 5 minuten zul je denken? Wel voor een ritje dat zelf maar iets meer dan een minuut duurt is dat beestig veel. Als ze de wachtenden al een plaatsje laten zoeken tijdens de rit en het uitstappen van de vorige gillers, verliest men per rit 3 minuten minder. Is de rit te kort om dit alles te regelen, geen probleem: laat de mensen dan twee ritjes na elkaar maken, dan krijgt iedereen waar voor zijn tijd (en tijd is geld). Maar nogmaals, mijnheer Walibi, Gert en Hans zullen je dat allemaal in detail uitleggen.

Toch is het niet alleen kommer en kwel: de kinderen genieten net als wij van een prachtige zeeleeuwenshow en er zijn attracties die wel open zijn en geen wachttijd vragen.

Mijn maag keert vier keer rond haar as, net als de rest trouwens, wanneer ik samen met Rune in een grote hals-over-kop-molen zit waarvan alles lijkt los te zitten zodat je in alle richtingen kunt draaien en keren. ‘Nog een keer’ roept Rune en dus gaat zijn ouwe mee voor 8 maagomwentelingen op minder dan 5 minuten.

Er zijn waterspelletjes waarbij je elkaar en de toeschouwers kunt natspuiten. Mama kijkt met gretige pretoogjes wanneer ik samen met de kinderen voorbijkom met de waterspuitboot, want ook de toeschouwers kunnen terugspuiten. Iedereen kletsnat, dus.

Als we de tranen en pruillippen niet meetellen, blijkt uiteindelijk de dag voor de kinderen te zijn verlopen zoals ze vooraf hadden gehoopt en zelfs beter, dankzij de zeeleeuwen en de coole drinkbeker die ze allebei mee naar huis nemen. Missie geslaagd dus.

Iedereen is moe bij aankomst in de gite. We eten iets eenvoudigs en hebben niet direct grote plannen, behalve dan een wandelingetje naar de dorpskern van Thézac op de melodie van Paul Severs. Aan het eerste kruispunt merken we echter een bordje op dat Les Paysanneries niet in het landbouwdorpje plaatsvinden, maar zo’n 3 kilometer verderop.

Gezien het gevorderde uur volgen we de pijltjes verder met de auto. De hemel wordt ingenomen door grootse wolkenformaties waar de avondlijke zon kaarsrechte strepen door trekt.

Midden in de velden merken we een grote parking op. Daar is het te doen.

Net zoals gisteren in Dausse staan er lange tafels met daarrond het beste van het beste dat lokaal geproduceerd wordt in verschillende kraampjes. Een andere wijnbuur biedt er zijn rosé zelfs aan tegen 3 euro per fles. En het is zeer lekkere ‘vrouwenwijn’, volgens Els, en zij kan het weten want Els is…

De sfeer is zo mogelijk nog gemoedelijker dan gisteren, het weer is een stuk beter en wat we aan kleinigheden nog nuttigen, smaakt zoals het hoort. Tussen de meloenpartjes en een geweldige appeltaart door keuvelen we met enkele locals over de politiek in België, de vastgoedprijzen bij ons en hier, en andere romantische onderwerpen. We worden gecomplimenteerd met ons Frans, wat ook fijn om horen is gezien mijn koeterwaals. Ondertussen gaan de sfeerlichtjes aan boven de tafels, maar net onder de boomkruinen wat het plaatje echt schilderachtig maakt. Rune en Finn maken een tochtje op een ezel, een gràtis tochtje, mijnheer Walibi, en niet zoals daarstraks nog een bij te betalen tochtje zoals in jouw park.

Dit soort bijeenkomsten doen me iets: mensen te zien genieten van lekker eten en drinken en van elkaar, begeleid door fijne achtergrondmuziek van een live groepje accordeonisten. Els en ik dromen hardop van iets soortgelijks in Halle. ‘Halle proeft’ in navolging van ‘Halle zingt’, lijkt ons echt wel iets.

Een van onze buren aan tafel wordt door zijn vrouw naar de kassa gemaand. Om 22 uur begint immers ‘het spektakel’.

Of we ook komen kijken?

Ok dan, maar gezien de reeds lange dag vermoeden we dat Rune en Finn het niet al te lang zullen uithouden. Toch kopen we kaartjes en nemen we plaats op een grote tribune midden tussen de weiden en de bossen. Maar liefst 65 figuranten in authentieke kostuums, waaronder Luk, onze buurjongen, hebben een rol in dit grootse toneelstuk. Ze beelden het verloop van een dag op het platteland uit zoals die zo’n 100 jaar geleden pleegde te verlopen.

Rune en Finn kijken gefascineerd naar de schaapsherder met de redelijk actieve herdershond, naar de dronken postbode, naar het span stieren dat een oud werktuig voorttrekt. Er is zoveel te zien en te beleven dat het inderdaad een ‘spektakel’ is.

Di 2 augustus 2011 – Wijngaarden en slakken = wijngaardslakken

noreply@skynetblogs.be (Tom Sleeuwaert) — Wed, 17 Aug 2011 22:51:30 +0200

Voor het eerst sinds ons verblijf hier in Canel is de hemel bewolkt wanneer we ’s ochtends een klein ontbijtje nuttigen op het terras. Alles plakt. We zitten om 9 uur al een heel stuk boven de 20 graden en we beloven af te klokken op 33. Elke beweging is er een te veel.

Toch trekken we als ware sadomasochisten naar Penne d’Agenais. Een dorpje dat bekend staat om haar niveauverschillen. Ook voor de inwoners van Penne lijkt deze tweede augustus een dag te veel. Met veel moeite staat pas omstreeks 11 uur het terrasmeubilair buiten en zelfs dan schuift de ober nog liever zelf zijn voeten onder een tafeltje terwijl hij aan een koffietje slurpt, dan dat hij de rekening brengt.

De trompe l’oeil van een schilder die bovenop een ladder de naam van een decoratiewinkel staat te schilderen mist zijn effect niet. Vooral beginnend kunstenaar Rune is geboeid en probeert de ladder van de muur te trekken wat voor aardige fotomomenten zorgt. Wanneer we bij het buitenlopen van Penne nog eens langs de winkel passeren, zien we dat er eigenlijk niets echt is aan de winkel. De volledige marmeren bekleding, het bordje met de openingsuren aan de deur, tot zelfs de kleine brievenbus in de deur is geschilderd op de grote glaspartijen. Indrukwekkend dat we er zelfs twee keer in trappen.

Na de pannenkoeken met suiker, choco of vijgenconfituur (ja, die confituur past echt overal bij!) zoek ik verkoeling in de hangmat achter onze gite. De wind steekt geleidelijk op, wat zorgt voor een rustgevend geritsel van de bladeren, maar nog niet voor de verkoeling waar iedereen naar snakt.

Toch roept de plicht, er moet wijn geproefd worden in de Cahors, al is de hangmat wel erg verleidelijk voor ik aan de vinologische queeste begin. De vangst mag echter gezien worden. Geen graal, want we zijn sowieso tegen ‘postuurkes’ op de schoorsteenmantel, maar wel delicieuze wijnen. Ik stockeer alvast enkele pareltjes op dronk uit 2000 en 2003 en een aantal bewaarwijnen die nog een 15-tal jaar kunnen groeien in de kelder.

De ontdekking van de namiddag is echter opnieuw een rosé, deze keer van Domein D’Homs uit Saux. Niet alleen omwille van de opvallend karaktervolle smaak, wat je helemaal niet verwacht van een zomers wijntje, maar vooral omwille van de prijs. 2009 was een uitzonderlijk gunstig wijnjaar met zeer goede wijn tot gevolg, zeer veel zeer goede wijn. Rosé is niet direct een bewaarwijn, dus biedt de vriendelijke wijnboerin een vaatje van 10 liter rosé 2009 momenteel aan voor 20 euro. Dé deal van deze zomervakantie. Op Domein D’Homs alleen al sla ik drie kartons en één bibe in. Pas later bedenk ik me dat ik best apart vervoer naar huis begin te regelen voor de vele dozen en vaatjes. 2011 wordt een topjaar voor mijn wijnkelder, dat staat vast. Als attentie krijg ik nog een voortreffelijke magnum uit 2004 mee naar huis.

De kinderen zien er verfrommeld uit wanneer ik ze bij thuiskomst op het terras aantref. De namiddag met mama in het grote zwembad met zicht op oneindig heeft hen duidelijk deugd gedaan. Toch plakken ook zij, ondanks de duizenden liters water nog steeds door het drukkend warme weer.

Na konde te hebben gemaakt van mijn avonturen in de wijnvelden, trekken we naar Dausse, een spookdorp waar we vanmorgen op weg naar Penne, nog doorreden. Dausse is een van de honderden doorrijdorpjes in de letterlijke betekenis van het woord: eens je de dorpskern binnen bent gereden, sta je eigenlijk ook al onmiddellijk aan het bord ‘einde bebouwde kom’. Toen we daarstraks naar de dieselprijs van het lokale tankstation zochten, vonden we geen levende ziel in de buurt van de ouderwetse pompen waarop de prijzen waarschijnlijk nog in Franse francs staan aangeduid.

Toch trekken we naar Dausse omdat er vanavond, volgens de uitgebreide reisdocumentatie in de gite, een marché nocturne plaatsvindt, net zoals elke dinsdag in juli en augustus. Dausse staat daarmee niet alleen: elk gehucht in de Lot-et-Garonne heeft zo wel zijn avondfestiviteiten die vaak wekelijks terugkeren.

Met enig wantrouwen trekken we naar Dausse: zullen we er wel terecht kunnen met onze euro’s?
Om kwart voor 7, een kwartier voor het aangekondigde dorpsfeest, komen we aan op het plein waar verschillende marktkramers nog druk bezig zijn hun kramerij op te stellen. Het zijn weer de lokale producenten van alles wat zijn tijd in de velden heeft doorstaan of vroeger vier of twee poten had, die de plak zwaaien.

Toch kun je de sfeer bezwaarlijk ‘feestelijk’ noemen. Ok, er wordt gesoundcheckt. Ok, er staat lange rijen tafels en banken waar naar onze inschatting een volledige Lotto Arena kan dineren, maar mensen, die zijn er niet, behalve wij.

Sommige kraamhouders hebben hun waren ondertussen al helemaal uitgestald en op zich ziet de rijke keuze er meer dan goed uit. Er zijn escargots, artisanaal gemaakte pizza’s, geitenkaas, charcuterieplankjes, wijnen, vers fruit, taartjes, zelfgemaakt ijs en ga zo maar door.

Stilaan wordt het concept ons ook duidelijk: lokale producenten verkopen er hun waar tegen de prijzen zoals op hun domein (een fles rosé van onze wijnbuur kost er 4 euro!) en iedereen kan van alles proeven en samen genieten.

Klokslag 7 uur stroomt het volk toe, een Sportpaleis aan mensen duikt op van achter bomen, uit straatjes, steegjes en nog kleinere gangetjes. Op minder dan 10 minuten tijd is het gezellig druk in Dausse. Blijkbaar zijn de Fransen redelijk stipt in hun feestelijkheden. Niet alleen ‘locals’ vinden hun weg naar de enorme rijen banken, ook Engelsen, Vlamingen en de obligate Nederlanders schuiven gezellig aan.

Het moet ondertussen de vijfde keer zijn deze zomer dat Dausse culinair en muzikaal de bloemetjes buiten zet. De buurtbewoners kennen ondertussen de geplogenheden. Ze spreken met elkaar af en reserveren alvast een viertal tafels waardoor ze gezellig samen kunnen zitten. Mensen brengen eigen bestek en glazen mee omdat dat net iets feestelijker is dan de plastic werktuigen die je aan de verschillende kramen krijgt.
De sfeer is in geen tijd top. On s’amuse. Ook wij genieten van escargots, mosselen, een rijstschotel en een heerlijk ijsje.

Ik kijk op het klokje in de C8 wanneer ik mijn portier snel dichtsla: het is 20 uur. Op tijd van een uur is niet alleen het dorpsplein volgelopen, maar zijn er ook onheilspellende wolkenformaties verschenen. Op minder dan 5 minuten loopt het plein voor een tweede keer vol, deze keer met honderden liters regenwater. Iedereen schuilt onder de platanen die slechts een gedeelte van het hemelwater kunnen tegenhouden. Terugkeren naar de gite is de enige oplossing. De temperatuur daalt op een uur tijd 10 graden naar een aangename 21 graden.

Ma 1 augustus 2011 – Bien cuit

noreply@skynetblogs.be (Tom Sleeuwaert) — Tue, 16 Aug 2011 19:02:26 +0200

De temperaturen in Thézac blijven stijgen. Met meer dan 20 graden ontbijten we op ons zonovergoten terras. We zijn echter geen onmensen en denken ook even aan zij die in het thuisland op maandagochtend iets minder fortuinlijks te doen hebben: vloeken op de onheilsberichten van de verkeersinformatie, sakkeren op het weer, een file ingaan voor onbepaalde tijd zonder aanwijsbare reden, klagen over non-issues als regeringsmisvormingen, en uiteraard even later opnieuw stilstaan omwille van wegwerkzaamheden. Even denken we aan hen. Heel even.

Het is pas 10 uur wanneer we naar Agen vertrekken, een ritje van een uur. Zowat de verste uitstap in onze tweede week Frankrijk. De man die ons te woord staat in het Office du Tourisme is een combinatie van een nederige onderaan die verwonderd is dat zijn meester nog maar eens naar zijn favoriete buitenverblijf op weekend wil en een glibberige verkoper die met een eenvoudig stadsplannetje de stad wil highlighten als ware Agen Parijs of Rome.

Niet is minder waar, in Agen is, met uitzondering van een kanaal dat over de Garonne gaat, geen fluit te zien. Niets, maar dan ook echt niets. Datgene waarom Agen op het programma is geraakt, een boottochtje door de stad, blijkt niet eens mogelijk. Ondanks mijn cartooneske The A-team-T-shirt (een cadeau van twee geweldige muziekdocenten en topauteurs) valt mijn plannetje dus redelijk in duigen.

Ik ga jullie dan ook niet lastig vallen met uitzichtloze beschrijvingen van mistroostige straten, verlaten pleintjes, schreeuwlelijke kerkinterieurs en de eindeloze geur van poep op de stoep.

We keren zwaar misnoegd terug naar de gite. Hadden we deze voormiddag maar in de file gestaan. Of nee, zo erg was het nu ook weer niet: het weer zat mee (nog steeds geen enkele wolk aan de lucht), langs het kanaal was het fijn wandelen en de Italiaanse middaglunch was heerlijk: een hoofdgerecht en een ijsje voor 10 euro.

In de gite marineer ik alvast de zeediertjes voor de barbecue van vanavond, voor we naar Montaigu-de-Quercy rijden om er definitief verkocht te raken aan deze wonderlijke reisbestemming.

Reisgidsen over de Lot-et-Garonne vind je weinig (anders hadden we Agen waarschijnlijk vakkundig ontweken). Meestal is het de streek erboven of eronder die een Michelin-gids waard is, maar ik kan jullie verzekeren dat niemand ooit spijt zal krijgen van een vakantie in deze regio. Waarom? Heel eenvoudig … hier heb je alles, maar dan ook echt àlles: lekker eten en drinken, honderden sportmogelijkheden, een meer idyllische Zuid-Franse sfeer dan in het echte zuiden, prachtige dorpjes, eindeloze vergezichten als je van het ene dorp naar het andere dorp rijdt in plaats van de industriezones en winkelcentra die elders in Frankrijk vindt, eeuwige rust. Echt alles.

‘Ho, even!’ voel ik je aankomen. ‘Je zit toch best een heel stuk van de kust. Zee, strand en water is er dus niet, hé. I’ve got ya!’

Vergeet het. Ok, met de zee heb je een punt. Die krijg ik met de beste wil niet tot hier. Het alternatief is echter minstens zo aantrekkelijk. Vraag maar aan Rune en Finn. In Montaigu-de-Quercy ligt namelijk een groot meer met een zandstrand, grote waterglijbanen, duikeilanden, en andere toppers voor waterkiekens. Je parkeert vlakbij, je kunt er een glas gaan drinken zonder de hoogbouw aan een kustlijn en haar overvolle terrassen te moeten trotseren en als je het water ingaat, ben je er veilig dankzij de vele redders.

De temperaturen aan het meer lopen hoog op. Tot drie keer toe wordt de zonnecrème bovengehaald gedurende de twee uur die Rune en Finn ongetwijfeld als het hoogtepunt van hun vakantie ervaren. Elke dag opnieuw verleggen ze schijnbaar op dat vlak hun grenzen: zowel wat de ‘attracties’ als het eten betreft.

Iedereen keert bien cuit naar huis terug waar we een uurtje later zitten te barbecuen. Niets ‘bien cuit’ echter. Alles perfect gegaard. Al zeg ik het zelf. I love it when a plan comes together. Dan toch.

Zo 31 juli 2011 – The big splash

noreply@skynetblogs.be (Tom Sleeuwaert) — Mon, 15 Aug 2011 21:46:49 +0200

Het tweede deel van onze reis zal geheel anders verlopen dan het eerste gedeelte. Er zijn geen grote steden meer die op het programma staan, alleen nog kleine bastidestadjes. ‘Bastidedorpjes’ zou nog meer typerend zijn, gezien de beperkte oppervlakte en de weinige straten.

Tussen de oneindige zonnebloemvelden glooien we door het landschap naar Pujols. Een onooglijk pittoresk dorpje waar op zondagochtend een marktje georganiseerd wordt door al wie in de buurt van het dorp iets verbouwt, teelt of kweekt: fromagisten, pouletisten, vinisten, légumisten, ailisten, painisten (niet te verwarren met pianisten) en foiegrasisten.

De auto ruikt heerlijk naar ons basilicumstruikje wanneer we het domein rond de vierkantshoeve oprijden. Net iets anders dan de javelgeurige dennenboompjes die aan achteruitkijkspiegels bungelen en je smaak- en reukzin compleet om zeep helpen.

Het azuurblauwe zwembad is de hit van de namiddag. De vorige zwembadnamiddag heb ik deels gemist omdat ik toen de omgeving van onze vorige gite op vinologisch vlak onveilig maakte. Deze keer mag ik bevoorrecht getuige zijn van de zwembadkunsten van Rune en Finn. Tegen een eindeloos decor duikt de een na de ander het diep in, en opnieuw, en opnieuw, … Even later komen ook de Nederlandse buren van de andere gite, samen met Elsbeth en haar kinderen Oscar en Luc voetje per voetje het toch nog redelijk koude water in. Rune en Finn duiken, om het goede voorbeeld te geven, op hetzelfde moment nog even met een grote splash het water in.

Oscar (7) en Luc (9) zijn ondertussen drietalig: een Nederlandse moeder, een Engelse vader en een Franse school zorgen ervoor dat ze vlot switchen van de ene naar de andere taal.

Voor mij een droom. Ik heb nooit op een degelijke manier Frans of Engels leren gebruiken als omgangstaal, niet mondeling en al zeker niet schriftelijk. Duizenden woorden uit de Léxique Thématique, een thematisch opgezette woordenlijst Nederlands-Frans met uit het hoofd te blokken voorbeeldzinnetjes, heeft quasi mijn volledige middelbareschoolloopbaan achtervolgd. Ik heb het boek ritueel begraven in de tuin na mijn laatste examen. Ik haalde vlotjes mijn punten voor de woordenschattestjes, maar denk je dat ik zelfs nog maar een basis aan mondeling Frans heb geleerd? Pas de chemin! Enfin … no way! Voor Engels was het al niet veel beter, al is die taal een stuk gemakkelijk te hanteren gezien de veramerikaniseerde wereld waarin we leven. Duits was helemaal een lachertje. Ik kan me geen enkele kleine toets, grote toets of zelfs proefwerk herinneren waarop ik niet exact 80 % haalde. Toch kan ik met de beste wil van de wereld geen enkele zin in het Duits verklanken zonder op Jean-Marie Pfaff te gelijken, en het erge is dat ik het zelfs nooit gekund heb, ondanks die afgeronde 80,0 op 100.

Omdat we op algemeen kidsverzoek de middag hebben doorgebracht in een Mac Donald’s in de buurt van Pujols, is de avondmaaltijd sober. Alleen dagverse producten van de markt op een ondertussen bijna versteend brood. Toch zijn de smaken voortreffelijk. Combineer een keer geitenkaas met vijgenconfituur of met een combinatie van tomaatjes, zachte uitjes en basilicum. Met kookkunst heeft het niets te maken, wel met savoir-vivre. Toch één Franse uitdrukking die ik beheers.

Bij het dagelijks schrijven van dit reisverslag, zet ik voor het eerst de top 100 van Klara als achtergrondmuziek op. Want ook over de internetverbinding valt niet te klagen.

Za 30 juli 2011 – Strontjaloers

noreply@skynetblogs.be (Tom Sleeuwaert) — Sun, 14 Aug 2011 12:44:46 +0200

Frankrijk heeft qua verkeersinrichting een serieuze streep voor op België. Je kunt er nog ongedwongen over autostrades glijden en genieten van het voorbij drijvende landschap. In België heeft elk gehucht zowat zijn eigen oprit en zeker het aantal op- en afritten in stedelijke gebieden grenst aan het belachelijke. Ik daag je trouwens uit om landen te vinden naast België waar je vlak voor en vlak na tunnels, die van nature al voor een pak verkeersellende zorgen, op- en afritten vindt waarschijnlijk aangelegd om de chauffeurs wakker te houden.

In Frankrijk niets van dat. Zelfs het eindeloze tijdverlies aan rode lichten hebben ze zeer efficiënt opgelost door rotondes aan te leggen. De verkeersstroom bepaalt de voortgang, niet de timer die verkeerd ingesteld staat.

Naar het zuiden rijden in een weinig toeristische uithoek van Frankrijk lijkt dan ook een eitje, ondanks de slechte timing: vandaag is het verkeersweekend zwart ingekleurd in Frankrijk en Duitsland.

In totaal verliezen we echter twee uur vakantie alleen maar door enkele verkeerd afgestelde verkeerslichten op onze weg. Dan kom je eens een licht tegen en dan sta je vast natuurlijk. Ook chauffeurs die hun gaspedaal niet weten te onderscheiden van de twee andere zorgen ervoor dat je op wegen waar je 90 mag tegen 60 kilometer per uur voort tuft. Als professioneel filerijder kan ik op zo'n moment maar moeilijk mijn ergernis verbergen voor mijn reisgenoten. Rune en Finn merken er niets van omdat ze gebiologeerd naar Up kijken, Els heeft dan weer een zeer relativerende, zelfs relaxerende invloed.

Enkele dagen geleden heeft Els in perfect schoolfrans tickets gereserveerd voor Lascaux II. Montignac (het dorpje bij Lascaux, niet de pas overleden dieetgoeroe) ligt immers min of meer op de weg naar onze tweede gite.

Als we rond 9 uur kunnen vertrekken in de Loirestreek halen we de start van de rondleiding om 16.10 uur met de vingers in de neus. Althans, dat is het plan. Rode lichten, comachauffeurs, geflipte GPS-instructies en recent (her)aangelegde wegen en afritten die zelfs niet in de nieuwe Michelin staan, zorgen ervoor dat we maar net op tijd ter plaatse zijn.

Lascaux is op zich een fantastisch verhaal dat John Grisham, de broodschrijver van heel wat Spielbergfilms, moeilijk zelf zou kunnen bedenken.

Zo’n 17 000 jaar geleden leven gedurende twee millennia mensen in de regio van Lascaux en meer specifiek in de beroemde grotten. Ze zetten grote muurtekeningen en –schilderingen op de muren, creëren dieptezicht avant la lettre en gebruiken de contouren van de grotwanden om extra dimensies te creëren.

Stoemelings wordt het grottencomplex ontdekt door een groepje studenten die met hun hond op wandel zijn. Ineens is het beestje weg. Ze vinden het uiteindelijk terug in een schacht die uitkomt in de grotten van Lascaux. Bij hun eerste afdaling in de grot zijn de studenten al lang blij dat ze hun geliefde viervoeter heelhuids terugvinden. Pas na enkele dagen keren ze terug met hun zaklampen en gaan ze steeds verder de grot in. In de regio zijn grotten gevonden van 8 kilometer en langer. Lascaux is 'maar' 200 meter diep, maar wat er te zien valt, tart elke verbeelding.

Dertien jaar na de openstelling van de grot stellen wetenschappers vast dat de muurtekeningen en –schilderingen serieus lijden onder de steeds groter wordende meute bezoekers. Er treedt schimmelvorming op, de figuren geraken aangetast. Ze sluiten de grot voor het grote publiek.
Als alternatief ontstaat Lascaux II, een kunstmatig, uit beton opgetrokken kopie. Alle figuratieve tekeningen zijn minutieus overgenomen, de temperatuur wordt aircogewijs naar beneden getrokken naar 13 graden en de luchtvochtigheid wordt de hoogte in gedreven, zodat het lijkt of je effectief de grot zelf bezoekt. Het is een beetje als luisteren naar Helmut Lotti die een Elviske doet omdat het origineel is ondergegaan aan overdreven vetvorming.

Toch voel ik nog voor we de grot betreden een zekere excitatie die je je ongetwijfeld herinnert van spannende schoolreisjes. De oorzaak hiervan is Frans de Wever, mijn oud-docent geschiedenis uit de lerarenopleiding. Hij wist als geen ander oude tijden nieuw leven in te blazen zonder digitale schoolborden, videofilms (laat staan dvd’s of blu rays) of computeranimaties. Het enige wat hij nodig had was een lijvige cursus, aangevuld met een bundel kopieën (uiteraard niet eens in kleur) van bronnenmateriaal dat zijn verhaal kon staven.

Van mijn middelbaar herinner ik me geen fluit meer van de prehistorische tijden. Frans de Wever ging er echter vlotjes tot Allerheiligen op door in het eerste jaar van de lerarenopleiding. Ook al waren TD’s en cantussen daags (of is het ‘nachts’?) voordien pas gedaan ver na drieën, ’s ochtends om half 9 was ik paraat voor een stuk over het paleolithicum, over de moedergodinnen en over het leven in grotten. Het was de tijd dat ik Jean M. Auel las (een aanrader trouwens).

Het bezoek aan de grot gebeurt overigens volledig in De Wever-stijl. Hij koesterde een groots je m’en-foutisme tegenover alles wat met gezag en misplaatste autoriteit te maken heeft, toch zeker wat slecht betaalde museumwachters en would be-gidsen betreft, die hun autoriteit te pas en te onpas willen laten gelden door ‘tuttut’ te zeggen, gevolgd door het afwijsvingertje dat de lucht inschiet, wanneer een overtuigde bezoeker een foto (niet eens met flits) wil maken. Volledig in De Weveriaanse stijl fotografeer ik er dan ook lustig op los, ondanks de duidelijke instructies die de gids bij de start van de wandeling meegeeft.

Een kleine twee uur later rijden we Canel binnen, de hameau in Thézac, gelegen in de Lot-et-Garonne. Het landschap is er geweldig. Het is de perfecte symbiose van wat wij in de Vlaanders kunnen appreciëren op idyllische landelijke plekjes en de typische Zuid-Franse, mediterrane sfeer wanneer we op vakantie zijn, zonder de nadelen van de twee mee te moeten nemen. Canel en omgeving ligt er groen bij. De zonnebloemen en de wijngaarden zorgen voor de achtergrond. De temperatuur is 25 en meer zonder dat het broeierig warm is.

De gite is gelegen in een reusachtige vierkantshoeve met uitzicht op het einde van de wereld, en veel verder. Alles wat je kunt zien in de omgeving hoort bij de gite en is gedurende een week ons domein: de uitgestrekte weiden, de zonnebloemvelden, de wijngaarden, de vele rustpunten in de gigantische tuin, al het speelgoed in de grote schuur …

Ik word hier stil van. Een ongelofelijk gevoel van nederigheid overvalt je.

De eigenaars (een Nederlandse vrouw en een Engelsman) kochten het domein in 2002 voor 300.000 euro. Recent hebben ze het laten schatten. Het is nu het driedubbele waard. Strontjaloers ben ik.

In Canel zijn er twee gites die deze week allebei verhuurd zijn. Ze zijn prima verzorgd en duidelijk geënt op de Ikea-generatie: modern, comfortabel en met Ikea-goodies. Er is warempel een dvd-speler en een microgolfoven. Het bestek is identiek, net als de borden. Er staan drie flessen wijn klaar van de buren (2x rosé en 1x rood), die per toeval wijnboeren zijn die recent bedolven werden onder medailles in Parijs, er staat een volle zak houtskool klaar, net als aanmaakblokjes, een volledig kruidenrekje staat ter beschikking, net als de nodige oliën en azijn met notensmaak, in de kast staan gezelschapsspelletjes, kookboeken, documentatie over de regio en alles waar je nog aan kunt denken. Het verschil is gigantisch met de vorige gite-inrichting die met moeite de quotatie ‘veertiende-eeuws’ verdient.

Als afsluiter trekken we ‘s avonds naar de dichtstbij gelegen bastidestad: Tournon d’Agenais. Voor 16 euro per persoon genieten we er van een volwaardig driegangenmenu op het pittoreske dorpsplein waar vanaf 10 uur ’s avonds de sfeerverlichting aanspringt.

Bij aankomst in ons gehucht, waar in de verste verte geen openbare verlichting is, valt de sterrenhemel op ons neer. Het is van onze reis in Tunesië geleden dat we zo’n weelderig gestipt heldonker hemeldeken hebben gezien, we stonden toen wel midden in de woestijn.

Vr 29 juli 2011 – Houston, on a un problème!

noreply@skynetblogs.be (Tom Sleeuwaert) — Sat, 13 Aug 2011 13:56:05 +0200

Wassen, zwemmen, proeven en puzzelen. Dat zijn zowat de codewoorden vandaag.

We staan een dag voor een lange trip naar onze volgende gite en Els gooit alles wat ze nog op, onder en tussen zetels, bedden en tuinmeubilair vindt in de wasmachine. Finn zoekt net op tijd veiliger oorden op. Zo komen we morgen met versgewassen textiel aan in Thézac.

De kinderen doen vandaag hun eretitel ‘Waterkieken in de orde van de ondergedompelde opblaashaai’ alle eer aan. Na de middaglunch en een spelletje jeu-de-boule duiken ze voor de eerste keer in het blauwe diep. Mama wordt professioneel door haar drie venten het water ingekieperd en vanaf dan is het golfslagbaden tot Rune en Finn als honderdjarigen uit het zwembad komen: de fut is op, de rimpels blijven.

Ondertussen trek ik met de Guide Hachette du Vin door de regio om een paar toppertjes te bezoeken.

Wat me telkens weer opvalt, is de gastvrijheid van de wijnboeren. Ineens staat je daar met je korte broek, je zonnebril en een wijngids onder je arm op een voor jou vreemd wijndomein. Zelfs een blinde wijnboer merkt direct dat je van een andere planeet komt, België in mijn geval.

‘Des touristes, pfffff’, dat lijkt me een logische reactie als je gestoord wordt, terwijl je aan het bottelen bent, samen met je vrouw, zoals in het eerste wijnhuis van de middag in de Bourgeuil-regio. Meer volk kun je als kleine wijnboer niet inhuren, omdat de tijden nu eenmaal veranderd zijn. Il y a trop de vin! De wijnzee wordt zelfs vanuit Europa ingedijkt en toch doen de gastvrije wijnboertjes er alles aan om je in optimale omstandigheden te laten proeven van hun bordeaukleurige goud.

Ik voel steeds een zekere gêne wanneer ik na een proeverijtje meestal maar één karton meeneem. Niet dat de wijn niet ok is, maar er is zoveel te proeven in de regio en volgende week is er nog een week. Omdat ik ondertussen al menig wijnhuis van binnen heb gezien (schol trouwens, Amy!), weet ik niettemin mijn schaamtegevoel te relativeren. Andere, vooral Franse wijnliefhebbers houden het tijdens proeverijen louter bij proeven en gaan zelfs met lege handen naar huis.

Daar sta je op zo’n moment dan als wijnboer. Je bent eerst naar binnengelopen om je handen te wassen om vervolgens samen met je gasten naar een speciaal daarvoor ingerichte ruimte op je domein te trekken. Het licht gaat aan. De flessen worden ontkurkt. Geuren en smaken benoem je zoals niemand ze uit je glazen kan halen omdat niemand beter dan jij weet wat je met druiven kunt doen. Telkens weer die oprechte blik, Wat denk je ervan?, ook al is het grof geschat de vijfhonderdste toerist-in-short die dit jaar al op je domein is verschenen, maar toch zoek je die bevestiging. Nadat je vier tot soms wel tien van je wijnen hebt laten proeven, wuift de toerist je vriendelijk gedag en rijdt hij bij de buren binnen om nog eens wat wijn te drinken.

De voorbije dagen kregen de kinderen aangepaste druivensapjes, werden er verse pruimen voor hen geplukt, was er een speel-en-ontdek-hoekje voorzien. Koste nog moeite werd gespaard. Ook bij mijn proeverijnamiddag is niets te veel. Zelfs al heb je dan maar, naar mijn normen, een bescheiden aankoop gedaan, toch vinden de wijnboeren achteraf nog extra tijd om je hun cave te laten bekijken of om je door het zenuwcentrum te gidsen van hun wijnproductie.

Dé ontdekking van de namiddag is Chateau de Ligré. Bij het uitstippelen van de wijnroute van deze namiddag heb ik het domein als een soort van verplicht nummertje opgenomen. Al creëert men er maar heel eenvoudige tafelwijntjes, dan nog zou elke fles die in Zoersel wordt geopend herinneringen oproepen aan een fijne tijd in Ligré en de Loirestreek.

Tafelwijntjes heeft men inderdaad op het domein, toch als je het etiket mag geloven. De smaak typeert echter veel meer. Het gaat redelijk snel crescendo en we eindigen met een vieilles vignes uit 2003 die nog gerust een jaar of 10 kan hebben. Even ter info: tien liter (een vaatje dus) van de vin de table heb je voor 39 euro en je kunt er zeker van zijn dat iedereen op je barbecue de tijd van zijn leven heeft, (zeker) ook de wijnliefhebbers. De vieilles vignes en wat eraan vooraf gaat zijn ongekende pareltjes.

Het inkoopgedrag is dan ook te weinig gelimiteerd (een vaatje van 10 liter, drie kartons en een kistje), toch ten opzichte van de aanwezige kofferruimte van de C8 en de reeds gestockeerde kartons in de woonruimte van de gite die ook ergens in de auto moeten passen tussen het vakantie-uitzet. Willen we de kinderen ook nog meenemen naar de Lot-et-Garonne om daar nog enige kartons wijn extra in te slaan, dan moet er serieus gepuzzeld worden. Bijna een uur wordt er gemeten en gepast. Kan alles erin? Uiteindelijk, mits wat truken van de foor, klikt de kofferdeur dicht. Morgen nog wat kleinigheden op de achterbank tussen de kinderen in en we zijn weg voor deel 2.

De avond sluiten we zoals gebruikelijk af op ons terras met een flesje vieilles vignes, gesponsord door de gastvrije wijnboerin van Chateau de Ligré, om onze vakantie in de Loire te beklinken.

Do 28 juli 2011 – Bestialiteiten

noreply@skynetblogs.be (Tom Sleeuwaert) — Fri, 12 Aug 2011 20:57:42 +0200

Het eerste deel van de vakantie nadert zijn einde. Rune en Finn hebben het tot nu toe schitterend gedaan. Het is toch altijd een beetje afwachten. Gaan ze de lange autorit naar de gite nog wel pikken, ook al glijdt Ice Age en de nieuwe Shrek voor hun ogen voorbij op de tv’tjes van tante Nadine? Gaat Finn, gezien zijn op zich al meegaande karakter, het gemis van een buggy niet te veel laten voelen aan zijn medereisgenoten? Wanneer komt het moment dat ze het programma van pa en ma niet meer enthousiast blijven volgen?

Tot nu toe compleet onterechte vragen. Hopelijk houden we het zo de komende jaren.

Onze uitstap van vandaag staat, met uitzondering van een korte stop in Saumur voor het proeven van wat bubbeltjes, volledig in het teken van de kids.

We trekken naar de zoo van Doué-la-Fontaine. Het unieke van dit dierenpark is dat de meest ‘kooien’ en domeinen zijn uitgehouwen in de aanwezige natuursteen. Waarschijnlijk dé win-win-deal die de uitbaters konden sluiten met lokale aannemers die op zoek waren naar natuursteen in de meest zuivere vorm. ‘Als jij de steenmassa eruit haalt volgens ons plan, mag jij de natuursteen hebben. Wij stoppen er daarna onze neushorens, pinguïns, beren en leeuwen in.’

Zo gezegd, zo gekapt. Het duurt zo’n 5 uur om het volledige parcours af te leggen. Met een weinig eerder geziene energie lopen de kinderen van het ene domein naar het andere. Alle dieren hebben er de ruimte om hun ding te doen. Niet het opeengepakte gevoel dat je bij de gemiddelde stedelijke dierentuin krijgt.

Wat me ook telkens verbaast, zijn de specifieke interesses van kinderen. Geef hen een bruineberengezin, gieren die in volle vrijheid lopen en vliegen tot op minder dan 30 cm van je vandaan, gibbons die Tarzangewijs slingerkunstjes doen en op het applaus van hun publiek rekenen en indrukwekkende jachtluipaarden die zich een hoedje schrikken wanneer Rune zijn luidste grom bovenhaalt, toch is het de ‘Afrikaanse kinderboederij’ waar Rune en Finn tussen de geitjes kunnen lopen en de beestjes kunnen strelen die op het einde van de dag de topbelevenis blijkt. In de shop van het dierenpark krijgt Finn een niet breekbare drinkbeker (het adjectief is in zijn geval niet optioneel) en Rune zijn driehonderdste knuffel: Waljos wordt de mini T-Rex gedoopt.

‘s Avonds steken we voor het eerst de barbecue aan na een deugddoende zwempartij. Een glas of twee rosé erbij en een geleidelijk ondergaande zon (maar veel trager dalende temperaturen). Meer hoeft dat echt niet te zijn.

Zelfs Kniebelknabbelknuisje stelt vast dat het zonder bemoeienissen vandaag best gelukt is. Zou ze er iets uit leren?

Wo 27 juli 2011 – De Apocalyps

noreply@skynetblogs.be (Tom Sleeuwaert) — Thu, 11 Aug 2011 20:06:41 +0200

Geloven doe ik niet, maar ik heb wel respect voor zij die het wel doen, al was het maar voor de schitterende kunst die al millennia lang uit de verschillende godsdiensten voortvloeit.

Als de getuigen van Jehovah voor de deur staan, nochtans niet bekend van grootse kunstescapades, laat ik de werkmannen op rust, de brave huisvrouwen of de soms wel zeer jonge pubers hun verhaal vertellen tot op het moment dat ze mij willen diets maken dat de duivel voor de deur staat, dat we dus moet geloven en ernaar handelen, dat we alles wat we tot nu toe weten moeten afzweren in functie van het hogere, ‘hun hogere’. Op dat ogenblik, en soms zijn ze dan al zo’n 20 minuten bezig, kan ik het echt niet laten om met hen in gesprek te gaan (een discussie wil ik het niet noemen). Niet dat mijn waarheid te verkiezen is, maar laat ons op z’n minst respect hebben voor elkaars ideeën en niet proberen om elkaar te overtuigen in functie van een instituut. Geloven is meer dan ok, er een godsdienst van maken heeft in het verleden alleen maar voor miserie gezorgd, nu nog steeds trouwens.

‘Bijgeloven’ doe ik al zeker niet. De astro-tv-seances zijn een aanfluiting voor elk logisch denkend mens, voor alles waar we eeuwenlang samen in volwassen geworden zijn. Astrologische sessies zijn op zich al beschamend genoeg binnen de muren van een huiskamer, laat staan dat strijkend of afwassend Vlaanderen er ’s ochtends baat bij heeft om de kaarten te zien lezen van je eigen buurvrouw. Ga dan naar een bruine kroeg en speel er met de kaarten voor het plezier, voor de babbel.

Waarom vertel ik dit nu allemaal in een wat op zich geestig reisverslag zou moeten zijn?

Soms betrap ik me erop dat er lijnen of patronen in een dag zitten die waarschijnlijk louter berusten op toeval, maar die je toch aan het denken zetten.

Neem nu vanmorgen. Ik ga naar de SuperU in Chinon voor inkopen. De winkel is iets voor 9 nog gesloten, dus ga ik alvast tanken in het SuperU-benzinestation dat op het einde van het parkeerterrein van de winkel ligt. Ik plaats me aan pomp 4 en zoek de betaalterminal. Die staat bij pomp 2. Ik volg daar alle instructies maar kan niet selecteren dat de diesel bij pomp 4 eruit moet lopen. Miserie dus. Ik zet de auto dan maar aan pomp 2 en gooi de tank vol. Even later merk ik op dat er een kleine file staat aan het betaalloketje aan de uitrit van het benzinestation. Omdat ik toch al betaald heb, rijd ik achteruit de parking van de SuperU op, die ondertussen het bordje ‘ouvert’ aan de deur heeft hangen. Druk gesticulerend komt de loketdame uit haar hokje gesprongen en gooit zich voor de C8, op zich vreemd als je op dat ogenblik achteruit rijdt, maar soit. Blijkbaar heeft ze bij het verplaatsen van de auto de betaaltransactie via ‘carte bleue’ geannuleerd om de een of de andere reden, en dus heb ik nog niet betaald voor de volle tank. Of ik mee naar het loket wil komen om alsnog te betalen?

Geen probleem.

Het loket is echter van de bewoonde wereld afgesloten. Haar sleutels liggen nog netjes waar ze ze heeft laten liggen toen ze buiten stormde en de veiligheidsdeur hermetisch achter haar gesloten werd. Om een lang verhaal kort te maken: het duurt een half uur voor de gerant van de SuperU vaststelt dat de reservesleutel van het loket ontbreekt, en dus dringend bijgemaakt moet worden, en voor hij zich bedient van MacGyveriaanse hulpmiddelen om het slot van de veiligheidsdeur te openen, zoals daar zijn: een andere sleutel (‘Que?’ zou zelfs Manuel in Fawlty Towers vragen), een bankkaart, een korte schroevendraaier en uiteindelijk een lange schroevendraaier.

Na een krachtig ‘Eureka’ van de gerant en een kort applaus van de ondertussen 15 mensen die staan aan te schuiven om te betalen, zwaait de veiligheidsdeur open en kan ik eindelijk mijn beperkte inkopen aanvatten en al even snel afronden.

Ok, wat is hier nu zo speciaal aan? Niks natuurlijk.

Toch is het vreemd dat net vandaag ook de SPG (in het Vlaams: de GPS) het laat afweten. Hij stuurt ons in het heenrijden in een wijde bocht rond Angers en bij het terugkomen herkent hij zelfs de tolwegen niet meer. Niet veel later rijden we door een bosrijke omgeving waar de eerste 20 kilometer geen enkele afslag te bespeuren valt. ‘Probeer nu om te keren’, ‘Draai hier linksaf’ en andere fijne instructies fluistert de vrouwenstem ons in het oor terwijl we tegen 130 over de Franse autostrades scheuren. Op sommige momenten geeft het ding een vertraging aan van meer dan 4 uur! Uiteraard is er dan nog altijd de wegenkaart als buffer, maar wil het nu net niet lukken dat we die vandaag voor de eerste dag op rij niet mee hebben genomen?

Toeval? Ik geloof het amper. Zeker als je weet dat een van de highlights van vandaag de Tenture de l’Apocalypse is in de versterkte burcht van Angers. Is het een teken voor mijn ketters bestaan?

Ik waan me opnieuw aan mijn voordeur en de laatste passage van Jehova’s getuigen bij het aanschouwen van het 100 meter lange wandtapijt dat de meest vreselijke taferelen toont uit de Apocalyps, figuratief geïnspireerd door de oorlog waar de Fransen op dat ogenblik met de Engelsen in verzeild waren geraakt. Wil je mensen doén geloven, dat zijn dit soort metaforen gefundenes Fressen.

Rune stapt de volledige 100 meter af ter verificatie van de lengte van dit indrukwekkende wandtapijt dat in de tijd versneden raakte en zo’n 100 jaar geleden opnieuw bij elkaar werd gepuzzeld. Op de doos van de puzzel stond waarschijnlijk de boodschap ‘Past niet in de doos’. Finn laat de gedetailleerde wandtapijten aan zich voorbij gaan.

De salamanders in de bloemrijke kasteeltuin kunnen hen echter allebei bekoren. Ze vliegen over de kiezelpaadjes, duiken onder in de weelderige borders en lopen zelfs over je hand.

De rijke bloemenpracht en groene zones van de kasteeltuin zetten zich overigens verder in de rest van de stad. Angers bestaat voor een derde uit groen en dat zie je. Op een schaal van 0 tot 10 staat Orléans voorlopig eenzaam op 0 en Angers op 10. Ik kan me moeilijk een stad inbeelden waar parken, tuinen en andere plantrijke rustpunten meer aanwezig zijn dan Angers, zelfs de ruimte tussen de tramsporen is ingezaaid. Misschien een aandachtspuntje voor de Patrick Janssensen en andere visionairen op het vlak van ruimtelijke ordening en stadsontwikkeling: voorzie groene rustpunten, zorg voor speeltuigen, leg petanquebanen aan, en doe nog veel meer kleine investeringen, liever dan alleen maar de grootse monumentale projecten, om een stad echt leefbaar te maken. Het kost een stuk minder en het rendement is veel groter.

Aan de ondertussen zonovergoten fontein in het verlengde van de kathedraal is het fijn vertoeven. De trappen tussen de fontein en de kathedraal doen denken aan Montmartre al is het hier een stuk minder toeristisch.

Bij het oversteken van een kruispunt roep ik Finn al zingend bij me met de Paul Severs-verzen ‘Kom bij mij, ja ja ja, dicht bij mij, zie je niet mijn verdriet’. Een nieuwe zomerse wandelhit is geboren, zeker met de Lee Toweriaanse armbewegingen die we erbij bedenken.

Di 26 juli 2011 – Moet er nog look zijn?

noreply@skynetblogs.be (Tom Sleeuwaert) — Wed, 10 Aug 2011 22:07:19 +0200

Telkens ze hun nieuwe afvalkalender krijgen, duiden de Toursianen, de Toursers, de Toursiërs, enfin de inwoners van Tours, 26 juli onmiddellijk aan als jaarlijkse look- en basilicumdag. Een heus feest begot voor deze twee zeer aanwezige ingrediënten in de keuken ten huize Sleeuwaert-Vloemans.

Toen we enige tijd in Turnhout resideerden, zo’n 10 jaar geleden, kregen we een keer van Joris en Sonja een knoflookkookboek cadeau. Voor Joris was het een herinnering aan op dat ogenblik reeds lang vervlogen studententijden toen we bij onze looksaus geregeld ook een pita durfden te bestellen. De dagen na een bezoek aan de Turnhoutse Egyptenaar konden we blijven genieten van de lookgeur die ondertussen haar weg had gevonden in het beddengoed en de gordijnen. Als eerbetoon aan deze studentikoze escapades had Els destijds een volledig diner samengesteld waarbij in de verschillende gangen maar liefst 11 bollen look verwerkt waren, voor 4 personen. Het begrip ‘schutkring’ kreeg de daaropvolgende dagen voor elk van ons vieren een persoonlijke betekenis.

Het is dus evident dat ook wij onze opwachting maken op de jaarlijkse markt waar geregeld muziek weerklinkt, de geuren je langs alle kanten tegemoet waaien en de ene lokale specialiteit na de andere wordt voorgesteld. We houden ons aankoopgedrag nog redelijk onder controle en gaan met vier verschillende soorten worst en een flesje zonnebloemolie naar huis. Rune krijgt een nieuwe petanquehoed en een eenvoudig horloge, net als zijn bhoeh.

Finn is goed ter taal op zijn 4-en-half, vooral dan in het creëren van eindeloze vers verzonnen grappen al dan niet met pointe, het leggen van nuances in wat hij zegt, het opjagen van zijn broer en het krijgen van zijn zin. Het enige wat nog niet echt wil lukken, is het uitspreken van de ‘r’. Finn kennende gaat hij binnenkort alleen nog zinnen bouwen met woorden zonder ‘r’. Liever dat, dan dat hij zal moeten leren om de ‘r’ deftig of op z’n Frans (op z’n Birgit van Mols, dus) uit te spreken.

Regenen doet het niet vandaag, alle uitgelezen en drie keer geverifieerde koffiedrap ten spijt, tenzij je die paar muggenpisjes als regen zou willen bestempelen, maar dan ben je echt aan het muggenziften.

‘Mamie Bigoude’, een restaurant-crêperie waar we stoemelings terecht komen, krijgt van ons een dikke 18 op 20. Man man man, een potje correct gegaarde mosselen met een speciaal voor de feestdag bedachte knoflook-basilicum-saus voor 11 euro 90. Voor een menu gourmande moet je wel 17 euro 90 neertellen. Je krijgt er dan nog een cider bij die elke Tournesiër, elke … enfin je weet wel, standaard bij zijn lunch degusteert of ook gewoon als vieruurtje nuttigt. Verder zit in die prijs ook een stevige espresso met drie huisgemaakte desserts inbegrepen. Jongens toch. Alleen al de mosselen met verse frietjes zijn zo’n verrijking, zelfs voor iemand die wekelijks zijn portietje Zeeuwse nuttigt, dat menig visrestaurant aan onze kust zich terecht zorgen moet maken. Ik geef mijn mosselpotje daarom met graagte terug aan de keuken, zo netjes schoon gemaakt dat het opnieuw in de berging kan. Ook Finn geniet van zijn eigen potje, al is de kilo voor hem nog net iets te veel.

De Cathédrale St.-Gatien is onze laatste stop in Tours voor we naar Amboise rijden. Als je ooit Tours bezoekt, passeer dan zeker even via deze immense kathedraal en doe de moeite om de verschillende waterspuwers aan de buitenkant eens goed te bekijken. Er zitten echt geestige figuren tussen.

Gezien de redelijk lang uitgelopen lunch is onze planning een beetje in het water gevallen, en nee, oud (weer)vrouwtje, ik bedoel nog altijd niet de regen die je voorspeld hebt.

In Amboise is er alleen tijd voor het Chateau de Clos-Lucé, ofte het park Leonardo da Vinci. De Italiaanse grootmeester zelve werd destijds door Frans de Eerste, die van Chambord, gevraagd om zich te vestigen in Frankrijk, in het Loiredal, meer bepaald in Amboise, om zich aldaar nuttig te maken voor de Franse staat. Leonardo bracht in zijn reiskoffer alvast enkele schilderijtjes mee die Frans met ongedekte cheque aankocht voor het Franse rijk (of hiermee zijn ego bedoeld werd of effectief de natie, is niet echt duidelijk). Hoe dan ook, de Mona Lisa, een van de doeken in Leonardo’s koffer is nog steeds dé trekpleister in het Louvre.

Toch is Da Vinci meer dan een schilder van mysterieuze vrouwen. Dat blijkt zeer goed uit de verschillende uitvindingen die in het park te vinden zijn. Ze werden in Da Vinci’s tijd nooit gebouwd en bestonden tot voor kort alleen maar op tekenpapier. Toch werden ze ten behoeve van het Amboise toerisme een keer ‘for real’ uitgevoerd. Rune en Finn ervaren de wereld van Da Vinci als een pretpark waar ze in, op, onder of met de toestellen kunnen spelen. Het respect voor de man groeit bij ieder nieuw ’zot idee’: de helikopter, de nieuwe versie van de sjadoef en de schroef van Archimedes (manieren om water naar hoger gelegen gebieden te brengen), de tank, de mitrailleur, de ophaalbrug, de parachute, en ga zo maar door. Een mens zou er veel geld voor over hebben om met de wetenschap van nu nog eens een café gourmand met de man te kunnen drinken om hem enkele actuele problemen voor te schotelen. Wie weet …

De dag eindigt in het zwembad waar lustig gesnorkeld wordt en aan betonspringen wordt gedaan. Een nieuwe discipline waarin Finn de te kloppen atleet is voor de spelen in Londen van volgend jaar.

Ma 25 juli 2011 – Zachtjes tikt de regen …

noreply@skynetblogs.be (Tom Sleeuwaert) — Tue, 09 Aug 2011 19:00:00 +0200

We leven sinds 5 dagen zonder contact met de bewoonde wereld: geen internet, geen tv, geen mail, facebook of iets anders. Het is een beetje Expeditie Robinson maar dan op een hoger cultureel en culinair niveau, en het gaat ons overigens zeer goed af, dank u. Er wordt ook niemand weggestemd op een eilandraad of zo, hoewel het serieus kriebelt wanneer het oude vrouwtje vanmorgen weer kniebelknabbelknuisje-gewijs aan ons schuifraam staat. Of we morgen de deur op een kier kunnen laten staan omdat dan iemand langs zal komen voor de lave-vaisselle en ze heeft maar één sleutel van de gite.

Het enige bericht dat ons van de verre buitenwereld tot nu toe bereikte, kwam van een Franse ratel-maar-door-presentator die ons zaterdag het droeve nieuws bracht dat Amy nu in het rijk van Kurt, Jim en andere addicts verkeert. Ik zal eerstdaags zeker nog een glas op haar gezondheid drinken in een of ander wijnhuis.

Ook weerberichten, die profetieën die op niet veel meer gebaseerd zijn dan de voorspellingen van helderziende koffiedrap-lezers, blijven van ons verstoken. En da’s maar goed ook. Elke dag nemen we zoals hij komt. Zo-ook vanmorgen.

Quand il pleut, il pleut.

En dus heeft de maandagvoormiddag veel weg van een lazy Sunday afternoon. Kaartjes schrijven naar het thuisfront; voor het eerst neemt Rune een deel voor zijn rekening. Knex-constructies bouwen. Foto’s sorteren en er een kleine 200 (van de ondertussen bijna 600) in de prullenbak slepen.

Voor je ’t weet, is het middag en is het tijd om richting Loches te vertrekken. Het smossige weer achtervolgt ons tot net buiten de stadskern, maar staakt dan voorlopig het wateren. Omdat de Fransen na 14 uur niemand meer ontvangen op hun terras, toch niet voor iets hartigs, schuiven we onmiddellijk onze voeten onder een tafeltje vlakbij de middeleeuwse stadskern van Loches voor een eenvoudig lunchmenuutje.

Het terras zit vol en de serveuse loopt nerveus en haastig rond. Het zweet parelt op haar voorhoofd, haar nekhaar heeft net een buitje gehad. Het is dus wachten op onze bestelling. De weergoden hebben minder geduld en laten het terras genieten van het ietwat vochtiger weer dat we richting Loches voorbij zijn gereden. De Britse toeristen geven er al snel de brui aan: tze bill, please roepen ze op hun Allo Allo’s. Na enige tijd hebben we de zweethut voor ons alleen en komt er vaart in de bediening. Toch ontsnappen ook wij niet aan een vlucht naar binnen, waar de rust geleidelijk aan terugkeert.

Na het ijsdessert klaart het op. Voor de rest van de namiddag voelen we geen druppel meer tijdens onze wandeling door de oude stadskern. De kerk, het kasteel en de donjon herleven tegen een prachtig decor van grootse wolkenformaties.

Op de trappen van de donjon tonen Rune en Finn hun eindeloze energie. Ze stijgen en dalen als de beurskoers van Dexia en kijken ondertussen verwonderd naar (en in) de kanonnen, de kerkers, de folterkamer, de gevangenkooi en nemen zich voor om voortaan als engeltjes door het leven te gaan bij het zien van al deze represaillemaatregelen.

De avond wordt afgesloten op het terras. De wolkenformaties zijn er nog steeds, de wind steekt stilaan op maar je voelt dat er verbetering op komst is, en als je het zelf nog niet zou vermoeden, dan is er nog altijd het oude (weer)vrouwtje dat van haar koffiedrap heeft afgeleid dat het morgenvoormiddag nog zal regenen, maar dat het daarna mooi weer zal blijven tot maandag.

O ja, nog even de resultaten meegeven van de voetbalmatchen van vanavond:
Papa/Finn – Rune: 2-3
Papa – Rune: 1-3

Zo 24 juli 2011 – Vide grenier

noreply@skynetblogs.be (Tom Sleeuwaert) — Mon, 08 Aug 2011 21:06:44 +0200

Die ochtend komt de ontnuchtering. Bij het zetten van de tafel is het zoeken naar twee glazen die hetzelfde zijn, ook de bestekbak is een meltingpot. De microgolfoven moet duidelijk nog uitgevonden worden. De kindertv op zondagochtend schiet eraan over, de bijhorende ochtendsoes voor pa en ma dus ook: het scherm is meer ruis dan beeld en de dvd-speler heeft wel verdacht veel weg van een gold old VHS (daar sta je dan met je dvd-collectie). Er is geen enkele zetel in de woonkamer waarin het prettig zitten is; wie zich hier goed in weet te nestelen, klust in de weekends ongetwijfeld bij in de klokkentoren van de Notre-Dame. De barbecue, een krel dat je doorgaans gratis bij 10 kilo potgrond krijgt bij het begin van het buitenseizoen, is gevuld met houtskool en staat tot aan de rand onder water.

Het verschil met Chateau de Guignes is gruwelijk groot. Het volledige interieur is compleet verouderd, maar de marktprijs van de gites is wél geïndexeerd. De Huisdokter, dat VT4-programma dat eigenlijk op een vrouwenzender thuishoort, zou hier een stevige kluif aan hebben. Alles eruit en de nouveau zou met grote zekerheid de conclusie zijn.

In de SuperU koop ik me een goedkope Bialetti, omdat ik echt geen zin heb om met een stuk antiek koffie te zetten. De verleiding is groot om ineens voor 50 euro een nieuwe basisuitzet van borden, glazen en bestek aan te kopen (want meer hoeft dat niet eens te kosten), maar ik kan me gelukkig inhouden.

Wanneer ik samen met de jongens terugkom op het domein, heeft Els de tuintafel in een zonnig deel van onze kloostertuin gezet. Het zicht op de restanten van de oude muren van het twaalde-eeuwse klooster is prachtig. Wat een decor. Nu weet ik opnieuw waarom we voor deze gite gekozen hebben, maar begrijp ik ook waarom de fotootjes van het interieur postzegelgroot op de site stonden en niet aanklikbaar waren.

Wat van bestek en keukengerei (behalve mijn gloednieuwe koffiepot) op tafel staat, heeft veel weg van het eerste het beste samenraapsel uit de betere kringloopwinkel. Toch smelt de frustratie waarmee de dag begonnen was al snel weg. Op tafel staat een eenvoudig ontbijtje. Boven ons doet de zon er alles aan om door de wolken te breken en het lukt haar zelfs aardig. Op de achtergrond klinkt een fijne selectie Franse klassiekers uit de laptop.

Een uurtje later zijn we in Chinon waar een vide grenier aan de gang is, bij ons beter bekend als een garageverkoop. De grootste rommel krijgt een prijs en geraakt meestal nog verkocht ook, wat telt is immers het sociale gebeuren: het brengt volk op de been. Toch zou ik met wat ik vanmorgen in mijn keukenkast vond van een kale reis terugkomen op zo’n vide grenier.

Opnieuw bekruipt me de gedachte om het mevrouwtje een compleet nieuwe uitzet aan de hand te doen, deze keer voor 10 euro. Een dvd-speler inclusief de SCART-kabel ligt er ook voor 10 euro, maar ik durf hem niet mee te nemen omdat ik niet weet of onze tv in de gite al een SCART-aansluiting heeft. Wat wel meegaat naar de gite (en later naar België, of de restanten ervan) is een fraaie collectie vinyl-singles met onder andere Pour un flirt van Michel Delpech, het nummer dat we bij toeval nu al elke dag één keer gehoord hebben.

Dat we vandaag Chinon bezoeken, heeft alles te maken met de middeleeuwse festiviteiten in het kasteel van Chinon die dit weekend plaatsvinden. Het concert met oude muziek van gisteravond hebben we gemist omdat op dat ogenblik werd uitgelegd hoe we de gordijnen in onze gite moesten open en dicht schuiven. Toch is de namiddag (want ondertussen zijn we al na twaalven) een hit.

Het kasteel is een trefpunt voor middeleeuwse kostuumgezelschappen, acteurs, vertellers en muzikanten. Er is voor elk wat wils. De allerjongsten mogen zelfs meerijden tussen de bulten van een kameel. Rune gaat er graag op in. Finn is opnieuw de eeuwige twijfelaar, en dus schuiven we niet aan voor hem. Zodra Rune het hoogtepunt van zijn vakantie heeft beleefd (of er moet nog iets redelijk strafs gebeuren), wil Finn ook, maar de karavaan is dan al aan zijn laatste ronde toe.

De standaarduitrusting van het kasteel mag overigens ook gezien worden, toch voor wie kickt op de nieuwste multimediale snufjes in een musealistische context: videoprojecties op alles wat los en vast zit, grote touchscreens, interactieve demo’s die starten als je met je museumgids voorbij een sensor komt. Ja, voor mij is dat ‘kicken’, lieve vrienden.

Chinon zelf is trouwens ook een aanrader, al gaan we er redelijk snel door met uiteenlopende doelen. De kinderen willen absoluut het zwembad, inclusief de schuifaf en de springplank aan de gite uittesten en ik, ik wil me gaan verdiepen in de Chinon, de wijn welteverstaan.

Za 23 juli 2011 – Verschil moet er zijn

noreply@skynetblogs.be (Tom Sleeuwaert) — Mon, 08 Aug 2011 00:00:00 +0200

Na een rijkelijke nachtrust in een even vorstelijke suite en een keizerlijk ontbijt, SPG’en we ons richting Chambord. Ongetwijfeld het meest indrukwekkende kasteel van de Loirestreek. Wat vooral opvalt langs de buitenkant naast de grootsheid van het ding, zijn de schoorstenen. Chambord heeft er maar liefst 282!
De uitbaters van dit stukje werelderfgoed mogen er gerust op zijn: de schoorstenen voldoen nog steeds. Zo blijkt uit het inspectieverslag van de heren R. en F. Sleeuwaert.

Ook de trap met dubbele omwenteling krijgt een driesterrenbeoordeling en wordt in een uitgebreid fotodossier gedocumenteerd.

Chambord is grotesk mooi, een beetje zoals de Sint-Pietersbasiliek in Rome. De grootsheid overvalt je, het unieke van het gebouw zal echt niemand betwisten, maar moet dat nu allemaal zo decadent? Zeker bij de basiliek in Rome kun je je die vraag stellen. Toch moeten ook wereldlijke leiders als Frans I duidelijk niet onderdoen. In totaal is hij nog geen maand ter plaatse geweest. Gelukkig hebben ook andere (half)goden nog ten dele gebruik gemaakt van Chambord, tot Louis XIV toe. Toch was er nooit meer dan 2000 man tegelijk in dit immense gebouw. Waarschijnlijk een gebrek aan parkeerplaats voor de 2000 koetsen, me dunkt, want ik neem aan dat de heren in die tijd nog niet al koetspoolend naar een feestje gingen en een BOB bestond toen ook nog niet.

Blois is dan weer een heel ander kasteel. Over de eeuwen heen hebben telkens weer nieuwe hoge omes verschillende stukken vernieuwd, afgebroken en uitgebreid waardoor Blois de ideale plek is voor een lesje bouwkunst: aan de ene kant is het chateau middeleeuws, aan de andere kant staat een volledig classicistische vleugel.

Toch is het ons in Blois niet in de eerste plaats om het chateau te doen. We wandelen door de aangename oude binnenstad met zijn grote niveauverschillen, hoge trappen, weidse zichten over honderden meters oude daken en aantrekkelijke groene pleinen (heel iets anders dan Orléans).

Op het programma staat ook het Maison de la magie Robert-Houdin, een eerbetoon aan Jean-Eugène Robert die de grote inspirator was voor de veel bekender geworden Houdini. De niets vermoedende voorbijganger blijft ongetwijfeld kijken naar de reusachtige drakenkoppen die elk uur uit de verschillende ramen aan de voorgevel naar buiten komen. Vergelijk het een beetje met die kerk in Praag waar elk uur een mannetje naar buiten komt om met een hamer op een klok te kloppen, maar dan veel groter en indrukwekkender, toch zeker voor de kleine soort.

Het maison zelf heeft een collectie optische illusies, er worden geregeld shows opgevoerd en in de gang staat altijd wel een of andere goochelaar zijn publiek te verbazen. De kinderen vallen van de ene verbazing in de andere.

Na Blois is het anderhalf uur rijden voor we in Ligré aankomen. Tel daarbij een ‘quick’ diner onderweg en de nodige inkopen in een grootwarenhuis en we komen net voor de duisternis valt de oprit van de gite opgereden.

Een oud vrouwtje, de eigenares van het oude klooster, komt de poort open doen en maakt ons wegwijs.

Omdat we Rune en Finn niet zomaar in een vreemd bed willen leggen zonder dat ze zelf kunnen zien waar de nooduitgangen zijn voor ’s nachts (slaapkamer papa en mama en wc, niet noodzakelijk in die volgorde), besluiten we om de ondertussen ingedommelde schatjes te wekken om ze al even snel de nacht in te laten gaan in hun nieuwe bedje.

De eigenares staat erop ‘nog kort wat uitleg te geven’ zodat we morgen ongehinderd onze vakantie kunnen verder zetten. Nobel, ware het niet dat de korte rondleiding bijna een uur duurt.

Alle lichtknoppen worden gedemonstreerd. Er wordt vakkundig uitgelegd dat een van de keukenstoelen niet zo stabiel meer is, omdat er een dikke Duitser bijna doorheen is gegaan. De oude kast in de keuken wordt opengetrokken om het rijke patrimonium aan potten, pannen, glazen, borden, keukengerei en andere spullen vast te nemen, te benoemen en vervolgens weer netjes terug te plaatsen. De vaatwasser wordt op inactief geplaatst omdat de vorige huurders hebben gemeld dat er telkens een zekering uit vliegt als het eerste programma begint. O ja, de zekeringkast zelf wordt uiteraard ook nog eens ten gronde overlopen, terwijl de dame vakkundig uitlegt dat er een meter op het elektriciteitsverbruik staat (per dag krijg je 8 kWh, wat je meer verbruikt moet je betalen), hoeveel er aangerekend wordt per verbruikte kWh, hoe dit alles genoteerd dient te worden, enz. om vervolgens het hoofdstuk elektriciteit voor beginners af te sluiten met de dooddoener: ‘niet dat er iemand ooit al over de daglimiet is gegaan, hoor’. Bonk, weer 10 minuten vakantie voorbij. In de badkamer toont ze trots het ruime assortiment kleerhangers in de opbergruimte. Het badlinnen wordt toegelicht: het rode badlinnen is voor de ouders, het groene voor de kinderen. Ik moest plots denken aan de oude Man bijt hond-afsluiter met de ondertussen legendarisch geworden uitspraak ‘het rode washandje is voor de poep, hé jongen.’

Enig inschattingsvermogen voor de lichaamstaal van haar nieuwe huurders, en al zeker niet voor de (terecht) steeds lastiger wordende kinderen, is haar duidelijk compleet vreemd. Enfin, het is te laat om van ons oren te maken en dus trekken we de schuifdeur achter haar dicht wanneer ze een voet buiten zet en doen we de deur snel op slot (op de manier zoals zij het ons stap-voor-stap-voor-stap heeft uitgelegd).

Vr 22 juli 2011 – Over sterke vrouwen en oriëntatie

noreply@skynetblogs.be (Tom Sleeuwaert) — Sat, 06 Aug 2011 23:29:00 +0200

Een paar visioenen, enkele frappante daden, maar vooral het feit dat ze qua geslacht serieus afweek van de gemiddelde vechtersbaas uit die tijd, meer had Jeanne d’Arc niet nodig om de mythologische status te verdienen die ze nu heeft.

Jeanne d’Arc is alom tegenwoordig in Orléans. Na een bezoek aan twee wijnhuizen in Maureau-aux-Préz rijden we de oude vestingstad binnen over de Pont George V. De stad krijgt momenteel een bypass vlak voor de kathedraal waar een nieuwe tramlijn wordt aangelegd.

De klok die tentoongesteld wordt aan de ingang van de kathedraal heet Jeanne d’Arc, voor het Hôtel Groslot staat een standbeeld van Jeanne d’Arc, net als iets verder op de Place du Martroi. Ook de metalen munten die de straten van het oude stadsgedeelte sieren, zijn een ode aan Jeanne. Laat ons ook de vele bistrots, muziek- en andere winkels, straten, pleintjes, steegjes, goten en regenpijpen niet vergeten die naar de heilige Jeanne zijn vernoemd. Gewoon maar om te zeggen dat de Maid of Orleans echt wel een O.M.D.-hitje verdiend heeft.

Toch bruist Orléans niet als stad. Heeft het met het net niet druilerige weer te maken? Met de periode van het jaar (naar verluidt zijn de Fransen zelf vanaf hun nationale feestdag tot medio augustus met vakantie)? Met de saaie straten waar de mooie vakwerkhuizen en de nog oudere natuursteengevels snakken naar een beetje groen?

Patrick Janssens zou er als ex-marketingboy een stevige kluif aan hebben, als hij na de A van Antwerpen ook de O van Orléans in de markt zou willen zetten.

Van de stad van Jeanne trekken we door naar Meung-Sur-Loire, een oud stadje in de buurt van Orléans. We parkeren de C8 op een klein pleintje en kronkelen langs gezellige waterloopjes naast de oude kerk en het aanpalende kasteel. Ook al belooft het chateau redelijk wat verrassingen in de publicaties, we zien af van een bezoek. Morgen staan immers Blois en Chambord op het programma en we zouden niet willen dat de kinderen al dezelfde desavouatie krijgen bij het zien van een teveel aan kastelen als Elio di Rupo dezer dagen.

Na een speelpauze op het lokale speelplein loodst Rune ons feilloos terug naar de auto. Rune is op een jaar tijd enorm gegroeid. Het lezen en rekenen doen hem duidelijk deugd, hij geniet hoe langer hoe meer van samen met anderen te zijn, een nieuwe wereld is opengegaan en zijn interesseveld verruimt nog elke dag.

Vandaag lijkt het alsof hij voor zichzelf heeft bepaald: ik ben de gids vanaf nu. De zekerheid die hij vertoont, is een pose, zo blijkt uit de soms twijfelende blikken, maar toch weet hij, elke keer hij een keuze heeft gemaakt, met stevige pas een nieuw straatje in te slaan tot we opnieuw aan de auto staan. Hem zien genieten van zijn eigen groeiende volwassenwording is een van de fijnste ervaringen die je als vader kunt hebben.

Op de weg naast ons chateau spelen we ’s avonds ons eerste oefenspelletje jeu de boules, zònder petanquehoed en mét plastic oefenballen. Mama wint overtuigend. De tweede sterke vrouw van de dag.

Even later schuiven we aan bij de familie Bouhier in ons chateau. Beiden zijn sinds april met pensioen en de chambres d’hôte zijn open sinds juni dit jaar. Toch ontvangen ze ons als volleerde uitbaters die veel meer aan hun gasten geven dan ze er ooit van terug kunnen krijgen, financieel dan. Daar is het hen echter slechts ten dele om te doen. Ze willen een ‘bezigheid’ nu ze op rust zijn en daarom zijn ze vanaf 7 uur ’s ochtends tot ’s nachts in de weer om hun gasten te verwennen. Er zijn drie suites waarvan wij er twee aaneensluitende innemen, de andere is op dit moment niet verhuurd. Toch lopen de zaken goed, want er is redelijk wat interesse en wie er al geweest is, is al teruggekomen of komt nog terug. En ik kan ze geen ongelijk geven.

Neem nu het diner vanavond. We starten met een aperitiefje op basis van kersen en een lokale witte wijn, begeleid door verschillende aperitiefhapjes gemaakt van streekproducten. De trend is daarmee gezet: een van de uitgangspunten van hun chambre d’hôte is namelijk dat ze hun gasten ten volle willen laten kennismaken met wat hun regio te bieden heeft. De gastvrouw weet ons elke dag te overladen met specifieke, actuele brochures over de dorpjes en steden die we willen bezoeken en de suites zijn gedecoreerd met tientallen foto’s uit de buurt. Ook op tafel verschijnt het ene streekproduct na het andere: kersen, groenten van eigen kweek, paté, wijn, mosterd, kaas en ga zo maar door. De gastvrouw is sterke vrouw nummer 3 van de dag. Drie-en-half uur met de gastheer en gastvrouw doorbrengen in een amicale sfeer terwijl de ene gang na de andere voor je neus verschijnt en dat voor 25 euro voor een volwassene en 10 euro voor een kind. Om het geld is het duidelijk niet te doen. Als je dus eens lekker wilt relaxen in een uniek kader tijdens je verblijf in de Loirestreek of tijdens een tocht naar het zuiden, dan is Château de Guignes absoluut een aanrader.

Do 21 juli 2011 - Allons enfants de la patrie …

noreply@skynetblogs.be (Tom Sleeuwaert) — Fri, 05 Aug 2011 22:33:00 +0200

21 juli. Nationale feestdag. Exact 4 jaar geleden zong Leterme zich de onsterfelijkheid in door de Marseillaise in te zetten vlak voor hij naar het Te Deum ging. Sindsdien verkeert ons Belgenlandje in een crisis die gisteren zelfs de koning op zijn 21 juli-toespraak tot lichaamstaal wist te bewegen waarvan niemand had kunnen vermoeden dat de oude man er nog toe in staat zou zijn. Vanuit zijn kasteel zorgde hij 4 jaar na Leterme opnieuw voor schitterende tv.

Een mens wordt er moe van en begint zelfs stilaan apathisch tegenover onze politieke klasse te staan. Het geloof in de politiek zit op een dieptepunt. Ratingbureaus trekken ondertussen met permanente rode stift dikke strepen door de financiële plannen van steeds meer Europese landen. Ministers (van lopende zaken) blijven ondertussen mooie ideeën lanceren, hoewel ze eigenlijk weten dat er noch budget, noch de politieke wil, laat staan de politieke bevoegdheid voor bestaat om ze ook maar voor de helft te realiseren. Opeens zien regeringen het licht (uitgaan) na Fukushima. Spelende kinderen worden als ‘overlast’ beschouwd. Ik kan zo nog wel even doorgaan. Je wordt er niet vrolijk van, maar het lijkt de ver-van-mijn-bed-show en dus berust ik in de gedachte dat er gelukkig twee weken radio-, tv- en internetstilte voor de deur staan.

Met Leterme in het achterhoofd trekken we naar la douce France, voor de vierde keer op rij.
Na de Provence, de Languedoc en de Var is nu een dubbele bestemming ons doel: in de eerste week een gite in de Loirestreek in een oud klooster, in de tweede week een gite in een grote vierkantshoeve in de Lot-et-Garonne. In beide regio’s hebben ze, bij toeval, schitterende wijn.

De eerste gite is pas beschikbaar vanaf zaterdag, maar om bovenvermelde redenen lijkt het ons nuttig om reeds vroeger het land, of wat ervan overschiet, te verlaten.

Met de koning in het achterhoofd nestelen we ons voor twee nachten in een achttiende-eeuws kasteel, in een chambre d’hôte in Tavers, vlakbij Orléans, voor we aan onze eigenlijke vakantie beginnen.

Het weer is er alvast Belgisch bij aankomst. Geen drash nationale, maar wel het eeuwige noch vis noch vlees-weer waar we in België nu al drie weken genoeg van hebben. Gesmos, koud, af en toe een opklaring, dan weer wat warmer.

Toch klagen we allerminst. Het ontvangst is hartelijk en de twee suites zijn adembenemend, zowel van grootte als qua luxe en dat voor 40 euro meer dan een ordinaire Formule 1 voor 4 personen. Hier kom je echt tot rust.

Na een korte verkenning van de grote tuin rond ons chateau, trekken we naar Beaugency, een oud stadje vlakbij, waar het heerlijk vertoeven is. Bij zonnig, zomers weer moet dit echt de max zijn. De smalle straatjes, de oude natuurstenen huisjes, de restanten van een roemrijk verleden, de weelderige bloemen aan de gevels, de ambiance aan de Loire waar het uitgeregende strand ongetwijfeld the place to be wordt voor alle omliggende gemeenten.

Wat ons ook goed bevalt, is ons diner in ‘L‘idée’. Voor de prijs van een gewone bistro krijg je er net dat ietsje meer. Ook aan de kinderen is gedacht. Niet dat er zoveel keus is voor de kleine soort (ofwel is het vis, ofwel is het vlees), het eten is zeer lekker en redelijk onverwacht als kindermenu. Doorgaans is het kippetje friet of hamburger friet om onze noorderburen te paaien wanneer zij met hun minderjarig gevolg zuidwaarts keren. Hier staat er echter steak met aardappeltjes en knolselder op het menu, rijkelijk maar niet overdadig voorzien van een subliem lekkere saus.

Finn, en in mindere mate ook Rune, verdrinkt thuis onder goedkeurend toezicht van pa en ma steevast sommige delen van zijn bord in de ketchup, zolang hij maar van alles iets eet. Hopelijk leren ze stilaan de dosis rode drap te verminderen, zodat geleidelijk aan de ware smaak naar boven komt. Althans, dat is de idee.

Ketchup en mayonaise zijn al helemaal niet te vinden in ‘L’idée’, wel dus een heerlijke saus die uitnodigt om alles op te eten wat er op je bord ligt en ook het broodmandje (enfin, dan toch de inhoud ervan) moet eraan geloven, alleen maar door toedoen van Rune en Finn.

In de moderne badkamer gaan de kinderen daarna op zijn René Frogers drie keer uitgebreid in bad. Niet veel later vallen de luikjes van de kids dicht en stort ik me op de nieuwste editie van Het Belgisch labyrint van Geert van Istendael.

Over konijnen en de lichtbak

noreply@skynetblogs.be (Tom Sleeuwaert) — Sat, 09 Jul 2011 13:04:34 +0200

Donderdagochtend verschenen op alle nieuwssites de eerste buttons ‘Volg live de persconferentie van N-VA om 14.00’. Reeds rond de middag doken de eerste geruchten op: het wordt waarschijnlijk ‘nee’.

De pers werd zenuwachtig, de andere politieke partijen zo mogelijk nog meer, de CD&V op kop. De geplande CD&V-persconferentie werd zelfs verplaatst in functie van de toespraak van de grote leider, het lichtbaken in deze politiek woelige tijden.

Het njet van N-VA is vanuit De Wevers standpunt begrijpelijk. Iedere partij heeft immers het recht om in alle eerlijkheid een nota naast het eigen partijprogramma te leggen en daarna een keuze te maken.

Wat veel minder logisch is, zijn de conclusies die andere partijen hieruit trekken, opnieuw de CD&V op kop. Waarom moet het zo zijn dat het al dan niet deelnemen van De Wever en de Zijnen aan formatiegesprekken, een voorwaarde is om zelf rond de tafel te gaan? In die zin is de positie van CD&V discutabel en zelfs onverklaarbaar in het licht van de toekomst van de roomse partij van ‘staatslieden’. Ik kan me moeilijk inbeelden dat iedereen binnen de CD&V zich goed voelt in de aanhangwagen van de N-VA.

Als konijnen zitten politieke partijen en journalisten naar de N-VA-lichtbak te kijken. Pas als De Wever beweegt, komt er iets in beweging. Hopen dat De Wever een jaar voor de gemeenteraadsverkiezingen water gaat drinken in plaats van wijn is een illusie.

Beste politici, draal niet en vorm een regering met een duidelijke visie op sociaal-economisch vlak en stevige staatshervorming die bevoegdheden homogener verdeelt. Dat De Wever niet mee onderhandelt, laat dat niet langer een belemmering zijn. Het alternatief om naar de lichtbak te blijven turen, is geen optie want die zal blijven staan onder de vlaggenmast waar de Vlaamse Leeuw meer dan ooit wappert.

13 juni, een jaar later

noreply@skynetblogs.be (Tom Sleeuwaert) — Mon, 13 Jun 2011 22:29:00 +0200

Dag Bart
Bonjour Elio

Een jaar geleden zorgde de kiezer voor een zeer duidelijke verkiezingsuitslag, in Vlaanderen en in Wallonië. In 2007 was het wel even anders: Leterme deed weliswaar een Tindemanske in het noorden van het land, maar wie in het zuiden de onderhandelingen moest trekken, was veel minder duidelijk. De strijd van Didier Reynders om jou, Elio, te onttronen, bleek achteraf gezien veel geld gekost te hebben aan de MR-campagnekas, maar bereikte helemaal niet het verhoopte resultaat. Iets wat Reynders wel meer overkomt.

Op 13 juni 2010, exact één jaar geleden, lagen de kaarten dus een heel stuk duidelijker: er waren twee tenoren die er eerst samen uit moesten geraken om daarna een coalitie, zelfs een tweederde te vormen om de grote staatshervorming te realiseren die op dat moment al 3 jaar in de frigo zat. Politieke commentatoren, politicologen en andere ervaringsdeskundigen die er doorgaans even goed in slagen de politieke toestand in te schatten als Frank en Sabien het weer, zagen heel wat kansen voor jullie beiden.

Soit, inhoudelijk hadden (en hebben) jullie evenveel gemeen als Louis Tobback en de gemiddelde puistpuber van 17, zowel qua stijl, ervaring als inhoud. Toch zagen de politieke waarnemers heel wat mogelijkheden.
Om te beginnen stonden er geen federale, Vlaamse of Europese verkiezingen op het programma. Geen fase van kieskoorts dus, wat jullie de mogelijkheid zou geven om in alle stilte de contouren van een akkoord uit te werken.
Iedereen was er ook van overtuigd dat de autoraaminterviews aan de poort van Hertoginnendal tot het verleden zouden behoren; geen politicus zou zich nu nog laten verleiden tot dit soort quotes en stokebranduitspraken die ‘de zaak’ er alleen maar op achteruit helpen. Hertoginnendal, nie wieder.
Ook het eindeloos rekken van de onderhandelingen zou dit keer wel eventjes anders verlopen. Frank Devos en Sabien Sinardet wezen erop dat de Franstaligen nu wel zouden inzien dat ze van een grijze brave muis een grote kordate olifant hadden gemaakt door de eclatante uitslag van de (extreem) Vlaamsgezinde partijen in 2007 te ontkennen.

Het zag er dus goed uit op 13 juni 2010. De leeuwenvlaggen waren vervangen door Europese iconen en jij, Elio, nam op de verkiezingsavond zelf al premierallures aan door in het belang van beide gemeenschappen te spreken.

We zijn ondertussen een jaar verder. Een jaar dat bol stond van miscommunicatie, noncommunicatie en cameracommunicatie.
Tweederangsfiguren als Ben Weyts en Philippe Moureau werden voor de camera’s gegooid om olie op het vuur te gooien. Derderangsfiguren als Siegfried Bracke en Paul Magnette stuurden jullie daarna op het persvolkje af om, al was het maar voor de sier, een doekje over het vuur te gooien. Maar wat begin je zelfs met een strandlaken als heel de Kalmthoutse Heide of, voor Elio, de Hoge Venen in lichterlaaie staat?

Ik kan me echt niet van de indruk ontdoen, beste Bart en Elio, dat het jullie al sinds de zomer van 2010 niet meer te doen is om het vormen van een regering. Hoe verklaren jullie anders dat er maandenlang niet werd onderhandeld tussen de (toen nog) 7 partijen? Hoe kan het dat jullie elkaars nota’s nog voor de inkt van de printer is opgedroogd al door de versnipperaar gooien, in primetime wanneer alle camera’s erop gericht staan?

Het land boert ondertussen verder met de 5 overige regeringen, ook al hangen er dreigende speculatiewolken boven ons land. De Vlaming, de Waal en de Brusselaar kijken er al lang niet meer van op dat er nog geen akkoord is, sterker nog … bij de barbecue wordt met een zoveelste roseetje ons trieste wereldrecord weggerelativeerd.

De peilingen geven aan dat jullie strategie werkt, voor jullie partijen: de aanhang wordt groter, gevolgd door het eigen groot gelijk. Eigen belang eerst, aan beide kanten van de taalgrens. Zwarter kan een zondag niet worden, me dunkt.

Het enige wat nu nog belangrijk is, en, face it, wat al sinds augustus vorig jaar jullie drijfveer is, is ervoor zorgen dat je niet als eerste de stekker eruit trekt, uit schrik voor de kiezer. Opnieuw de kiezer dus.

We zijn door het eindeloze getaffel op iets meer dan een jaar van de gemeenteraadsverkiezingen gekomen.

Bart, Elio, mag ik aannemen dat jullie in 2012 weer beschikbaar zijn voor Antwerpen en Bergen?